งไปกว่านั้นข้ากลัวว่าท่านจะโทษข้า”
หลิ่วสือซุ่ยคิดในใจว่าต่อให้ตอนนั้นเจ้ากลัว แต่ทำไมหลังจากนั้นถึงไม่พูด แล้วข้าจะโทษเจ้าได้อย่างไร? จากนั้นเขาถามว่า “เขามาทำอะไรที่ระเบียงลมพันลี้?”
เสี่ยวเหอกล่าวเสียงเบาๆ “เขาไม่ได้ทำอะไร แค่เด็ดดอกบัวไปสามสี่ดอก”
หลิ่วสือซุ่ยนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ จากนั้นกล่าวถามว่า “แล้วเจ้าล่ะ? เจ้าทำอะไร?”
เขาใช้ชีวิตอยู่กับเสี่ยวเหอมานานขนาดนี้ ย่อมต้องรู้จักนางเป็นอย่างดี เขารู้ว่าหากมิเป็นเพราะนางทำเรื่องอะไรที่ไม่กล้าบอกตัวเองล่ะก็ นางไม่มีทางเป็นเหมือนอย่างตอนนี้ แน่นอน
“ข้า…ข้าเองก็ไม่ได้ทำอะไร แค่ชี้ทางให้กับเขา” เสี่ยวเหอเงยหน้าขึ้นมา มองดูใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกของเขา น้ำตาไหลพรากออกมา กล่าวเสียงสั่นเครือว่า “ข้ากลัวจริงๆ เขาให้ข ข้าพาพวกเขาไปที่สระมังกรเจียว ข้าไหนเลยจะกล้าขัดขืน?”
หลิ่วสือซุ่ยกล่าวว่า “เจ้าหมายถึงสระมังกรเจียวที่อยู่ด้านหลังเรือน?”
เสี่ยวเหอพยักหน้าด้วยใบหน้าที่ขาวซีด
เพื่อที่นางจะได้มาหาตนเองในเรือนได้สะดวก หลิ่วสือซุ่ยได้เอาป้ายคำสั่งในเรือนอันหนึ่งมอบให้แก่นาง ด้วยป้ายคำสั่งนี้จึงทำให้นางเดินผ่านระเบียงลมได้
หลิ่วสือซุ่ยนิ่งเงียบไม่พู
