หลังจากกินหม้อไฟในวันนั้น หยวนฉวี่กับผิงหย่งเจียก็ดูเรียบร้อยขึ้น กระทั่งอาต้าเองก็ดูเงียบขึ้น
จนกระทั่งวันหนึ่ง กู้ชิงรู้สึกทนไม่ไหว จึงกล่าวถามเรื่องงานชุมนุมเหมยฮุ่ยขึ้นมาอีกครั้ง
ฤดูใบไม้ผลิค่อยๆ ผ่านไป ดูแล้วดอกไม้ในเมืองเจาเกอคงจะเบ่งบานกันหมดแล้ว งานเหมยฮุ่ยจะเริ่มขึ้นในอีกสิบกว่าวันหลังจากนี้ แต่สำนักชิงซานยังไม่ได้ทำการเลือกศิษย์ที่จะไปเข้ าร่วมงานเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องออกเดินทาง
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “งานชุมนุมทดสอบกระบี่จัดขึ้นตามปกติ ให้หนานว่างเป็นคนพาไป”
กู้ชิงคิดในใจว่าเมื่ออาจารย์เอ่ยปากก็สามารถจัดการได้แล้ว จึงรีบแจ้งไปทางยอดเขาซีไหลให้พวกเขาจัดการเรื่องนี้
งานชุมนุมทดสอบกระบี่ที่จัดขึ้นในวันที่สองดำเนินไปอย่างราบรื่น แต่จากนั้นกลับมีเรื่องที่ไม่คาดคิดขึ้น หนานว่างบอกว่านางจะเก็บตัว ไม่อยากไปเมืองเจาเกอ
กู้ชิงค่อนข้างเป็นกังวล นี่เป็นครั้งแรกที่มีเจ้าแห่งยอดเขาเมินเฉยต่อคำสั่งของอาจารย์นับตั้งแต่ที่อาจารย์เป็นเจ้าสำนัก นี่มันจะหมายความถึงอะไรหรือเปล่า?
จิ๋งจิ่วค่อนข้างแปลกใจที่ตอนนี้หนานว่างขยันขันแข็งในการบำเพ็ญเพียรเช่นนี้ แต่กลับไม่กังวลอะไร เขากล่าวว่า “อย่างนั้นก็ให้กว่างหยว
