หน่งเจ้าสำนักต่อจริงๆ ด้วย?”
กู้ชิงมองเขา กล่าวว่า “ท่านข้องใจ?”
หากเป็นเวลาอื่น เขาสามารถสงบเสงี่ยมและถ่อมตัวได้ แต่ในเมื่อนี่เป็นแผนการที่อาจารย์วางไว้ เขาจึงไม่มีทางถอยแม้เพียงก้าวเดียว
จัวหรูซุ่ยกล่าวด้วยหนังตาที่ห้อยตกว่า “ถึงตอนนั้นเจ้าค่อยมาถามข้าแล้วกัน”
เมื่อกล่าวจบประโยคนี้ เขาก็ลวกเนื้อกินต่อโดยไม่ได้พูดอะไรอีก
……
……
กระบี่คมจักรวาลแหวกอากาศพุ่งออกไป มายังท้องฟ้าที่อยู่สูงเป็นอย่างมาก จากนั้นบินไปยังตำแหน่งที่มีเมฆหมอกหนาทึบที่สุดแห่งนั้น
ยอดเขาที่สามารถมองเห็นได้ลางๆ ในก้อนเมฆยอดนั้นคือยอดเขาอวิ๋นสิง หรือก็คือยอดเขากระบี่ที่ศิษย์ชิงซานชอบเรียกกัน
อินทรีเหล็กสองสามตัวถูกกระบี่ที่จู่ๆ ก็โผล่มาทำให้ตกใจจนบินหนีไป ยอดเขากระบี่ยิ่งเงียบสงัด
จิ๋งจิ่วเก็บกระบี่คมจักรวาล เดินไปบนหน้าผาที่สูงชันและรกร้าง
หน้าผาสั่นสะเทือนขึ้นมาเบาๆ ตามการเดินของเขา เศษหินเล็กๆ ไหลทะลักออกมา กระบี่บินและหน่อกระบี่รูปแบบต่างๆ โผล่ออกมาจากก้อนหิน
มือขวาของจิ๋งจิ่วประกบนิ้วสองนิ้วเข้าด้วยกัน ร่ายเคล็ดกระบี่เจ็ดดอกเหมยออกมา
เมื่อรับรู้ได้ถึงเจตน์กระบี่ที่ชัดเจนสายนั้น กระบี่บินบางส่วนก็ค่อยๆ มุดกลับเข้าไปใน
