นี้ดู”
……
……
กั้วหนานซานยังคงคิดไม่เข้าใจ แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับตัวอย่างที่เจ้าสำนักยกขึ้นมา เขาก็ไม่มีอะไรที่จะพูดอีก
เขากลับไปยังยอดเขาเหลี่ยงว่าง เรียกรวมศิษย์น้องอย่างโหยวซือลั่วและกู้หานมา จากนั้นเล่าเรื่องราวให้พวกเขาฟังรอบหนึ่ง เหล่าศิษย์ยอดเขาเหลี่ยงว่างที่หยิ่งทะนงและมีความกล้าห หาญเหล่านี้ย่อมต้องไม่ยอมรับคำพูดของจิ๋งจิ่ว รู้สึกว่าเจ้าสำนักคนใหม่ผู้นี้ทำอะไรเหลวไหล คำพูดคำจาระหว่างที่พูดถึงเขาก็ไม่ค่อยมีความเคารพเท่าไร จนกระทั่งกั้วหนานซานกล่าวตั กเตือน พวกเขาถึงได้สงบลงบ้าง
“หากทุกคนสามารถเป็นเหมือนอย่างอาจารย์ได้ บนโลกนี้ก็คงไม่มีขโมยกล้าโผล่หน้าออกมาแล้ว แต่ปัญหาก็คือบนโลกจะมีคนอย่างอาจารย์อยู่สักกี่คน?”
กู้หานกล่าวอย่างโมโหว่า “บรรลุขั้นแหวกทะเลแล้วถึงจะออกไปจากสำนักได้? ในทุกๆ วันผู้อาวุโสขั้นแหวกทะเลในยอดเขาทั้งเก้าล้วนแต่เก็บตัวบำเพ็ญเพียร นอกเสียจากสำนักจะมีเรื่อง งใหญ่ พวกเขาถึงจะออกหน้า แล้วพวกเขาจะยอมออกไปจากสำนักเพื่อเรื่องเล็กน้อยในสายตาพวกเขาเหล่านี้ได้อย่างไร? หากยอดเขาเหลี่ยงว่างของพวกเราก็ทำเช่นนี้ด้วย อย่างนั้นใครจะออกไปกำจ จัดพวกมารชั่ว? ใครจะปกป้องคนธรรมด
