๋งจิ่ว ลูกศิษย์ยอดเขาเหลี่ยงว่างที่มีสภาวะเช่นนี้นั้นมิได้ต่างอะไรกับเด็กน้อยที่ไม่มีความสามารถจะปกป้องตัวเองได้เลย?
เขากล่าวว่า “ในอดีตท่านเจ้าสำนักกับเจ้าแห่งยอดเขาเจ้าล่าเยวี่ยก็เคยออกไปท่องเที่ยวบนโลก”
จิ๋งจิ่วมองเขา
กู้ชิงรู้ว่าอาจารย์อยากจะพูดอะไร — เจ้าเทียบกับข้าได้หรือ?
เขาย่อมไม่ได้พูดออกมา
จิ๋งจิ่วพบว่าเรื่องที่ยุ่งยากที่สุดหลังจากเป็นเจ้าสำนักนั้นมิใช่การพบคน หากแต่เป็นเรื่องที่เขาจำเป็นต้องพูดมากขึ้น
“จริงอยู่ที่การผ่านความเป็นความตายนั้นสามารถทำให้สภาวะยกระดับได้อย่างรวดเร็ว แต่มันก็อาจจะทำให้ตายได้ ถ้าตายแล้วจะบรรลุสภาวะได้อย่างไร? มีชีวิตอยู่ต่างหากถึงจะมีหวัง และเ เมื่อสภาวะของพวกเจ้ายิ่งสูง ชิงซานก็จะยิ่งแข็งแกร่ง หลักเหตุผลง่ายๆ เช่นนี้ ข้าไม่อยากจะพูดเป็นครั้งที่สอง”
กั้วหนานซานรู้สึกค่อนข้างเหลวไหล ในใจคิดว่าสิ่งที่ชิงซานฝึกนั้นมิใช่การตัดความรู้สึกเสียหน่อย หรือว่าพวกเขาไม่ต้องทำอะไรเลย?
“ในช่วงเวลาหลายร้อยปีที่ผ่านมา จำนวนปีศาจและคนในวิถีมารที่ยอดเขาเหลี่ยงว่างสังหารไปยังไม่เท่าจำนวนคนที่อาจารย์ของเจ้าสังหารไปในคืนเดียวด้วยซ้ำ”
สุดท้ายจิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เจ้าลองไปคิดถึงหลักเหตุผล
