งจิ่วกล่าวว่า “เจ้าบอกข้าหน่อยว่าในช่วงเวลาสามสิบปีนี้ ยอดเขาเหลี่ยงว่างมีลูกศิษย์ตายไปกี่คน?”
กั้วหนานซานไม่แม้แต่จะคิด เขากล่าวออกมาว่า “มีศิษย์น้องสิบสี่คนที่คืนกระบี่แก่ชิงซานขอรับ”
ลูกศิษย์สิบสี่คนนี้ตายอยู่บนที่ราบหิมะ ตายอยู่บนทะเลตะวันตก ตายไปในศึกขจัดมารกำจัดความชั่วนับครั้งไม่ถ้วน
“ก่อนที่ข้ากับเจ้าล่าเยวี่ยจะเข้ามา ศิษย์หนุ่มสาวที่มีพรสวรรค์มากที่สุด มีศักยภาพมากที่สุดล้วนแต่ไปอยู่ยอดเขาเหลี่ยงว่าง”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “พวกเขาน่าจะเดินไปได้ไกลกว่านั้น ต่อให้ต้องตายก็ควรจะตายไปในระหว่างที่บรรลุสภาวะ หรือตายอยู่ภายใต้ทัณฑ์สวรรค์”
กั้วหนานซานไม่เข้าใจ กล่าวว่า “พวกเราเป็นผู้ฝึกกระบี่ หากไม่ผ่านเดินผ่านความเป็นความตาย แล้วจะก้าวไปถึงธรรมวิถีได้อย่างไร?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ให้เด็กในครอบครัวที่มีเงินไปแบกกระสอบทรายเพื่อหาเงิน นี่มิใช่การเลี้ยงดูให้พวกเขามีความอดทน หากแต่เป็นการกระทำที่โง่เขลา”
กั้วหนานซานเข้าใจความหมายของเขา แต่กลับไม่สามารถยอมรับได้ —- อย่าว่าแต่ขั้นคเนจรเลย ต่อให้เป็นลูกศิษย์ชิงซานขั้นมิประจักษ์ เมื่ออยู่ในโลกมนุษย์ก็ถูกมองเป็นเหมือนกับเซีย ยนอย่างไรอย่างนั้น แต่จากคำพูดของจิ
