อาจจะเป็นเพราะได้กระบี่แบกสวรรค์มาอยู่ในมือแล้ว จิ๋งจิ่วจึงค่อนข้างดีใจ จึงกล่าวหยอกล้อขึ้นมาอย่างที่ยากจะได้พบเห็นในเวลาปกติ
หากว่ากันตามมาตรฐานปกติแล้ว นี่ย่อมไม่ถือว่าตลกอะไร แต่มาตรฐานของเขาย่อมต้องต่ำกว่าปกติ
อาต้าคิดมาในใจว่าเจ้านี่เหมือนกับไทเฮาที่ฟังงานราชการอยู่หลังม่าน พูดคำพูดที่ตัวเองคิดว่าตลกแล้วคาดหวังว่าจะให้คนอื่นหัวเราะตาม
แต่กู้ชิงกลับหัวเราะขึ้นมาจริงๆ
อาต้ารู้สึกว่าช่างน่าขันยิ่งนัก ในใจครุ่นคิดว่าเจ้านี่ก็ยินดีให้ความร่วมมืออย่างนั้นหรือ?
ทันใดนั้นมันพลันเข้าใจ ที่แท้จิ๋งจิ่วคิดจะใช้กู้ชิงเหมือนมหาบัณฑิตจาง
เรื่องราวภายในดินแดนแห่งความฝันของคันฉ่องฟ้ากระจ่าง จิ๋งจิ่วไม่เคยบอกคนอื่น แต่ผู้บำเพ็ญพรตคนอื่นย่อมไม่มีทางเก็บความลับให้เขา
ทุกคนต่างรู้ว่าฮ่องเต้แคว้นฉู่คนนั้นเกียจคร้านเพียงใด แล้วก็มหาบัณฑิตจางผู้นั้นลำบากเพียงใด
กู้ชิงเองก็คิดถึงมหาบัณฑิตจางขึ้นมา รอยยิ้มที่อยู่บนหน้าพลันหายไปทันที ในใจรู้สึกหนักอึ้ง จากนั้นเดินออกไปจากถ้ำด้วยฝีเท้าที่หนักอึ้งกว่าตอนเดินเข้ามา
หลังเดินออกมาจากในถ้ำ เขาก็เดินเข้าไปหยิบกาน้ำชาและชามาจากในตำหนักก่อน จากนั้นถึงจะเดินไปยังกระท่อมหลังเล็
