กที่อยู่ด้านล่างหน้าผาหลังนั้น
ผู้อาวุโสจากยอดเขาต่างๆ รอคอยที่จะถูกจิ๋งจิ่วเรียกเข้าไปพบเพื่อปรึกษาหารือธุระ พวกเขารอคอยจนรู้สึกร้อนใจ เมื่อเห็นกู้ชิงเดินมาจึงรีบลุกขึ้นสอบถาม
กู้ชิงยิ้มเล็กน้อย จากนั้นเชิญอาจารย์ลุงแต่ละท่านนั่งลง ด้านหนึ่งก็ต้มชาให้พวกเขา อีกด้านหนึ่งก็กล่าวว่า “เรื่องที่อาจารย์ลุงแต่ละท่านต้องการถาม อาจารย์ได้รับทราบแล้ว อาจา ารย์ต้องการเวลาครุ่นคิดสักเล็กน้อย เมื่อจัดการเสร็จแล้วจะแจ้งให้พวกท่านทราบขอรับ”
เหล่าผู้อาวุโสคิดในใจว่าแบบนี้ก็ดี ไม่สิ แบบนี้ดีที่สุดแล้ว
ถ้าจะให้พวกเขาคารวะเจ้าสำนักที่อายุน้อยขนาดนี้ มันออกจะน่ากระอักกระอ่วนไปหน่อย ถ้าต้องพบหน้าสู้ไม่พบดีกว่า
ในเมื่อเป็นแบบนี้ ชานี้ยังมีอะไรน่าดื่มอีก พวกเขาวางป้ายหยกสำหรับรายงานเรื่องราวที่อยู่ในมือลง จากนั้นออกไปจากเขาเสินม่อ
หยวนฉวี่ถามอย่างไม่เข้าใจ “อาจารย์อาไม่อยากพบพวกเขาจริงๆ หรือ?”
กู้ชิงมองดูชาเจ็ดถ้วยที่อยู่บนโต๊ะ พลางถอนใจออกมายาวๆ คล้ายกำลังคิดอะไรบางอย่าง
ในเมื่อไม่ดื่มชา ไยต้องให้ข้าต้มด้วย?
ในเมื่อไม่ถ่าย ไยต้องจองส้วมเอาไว้ด้วย?
“อาจารย์ให้ข้าจัดการเรื่องเหล่านี้เอง” เขากล่าว
หยวนฉวี่ค่อนข้างตกใจ
