เดินไปหน้าเก้าอี้ไม้ไผ่ตัวใหม่ตัวนั้น ใช้มือลูบลายเส้นไม้ไผ่ ราวกับรับรู้ได้ถึงความสุขของหลิ่วสือซุ่ยในตอนที่ทำเก้าอี้ตัวนี้
เขานอนลงบนเก้าอี้ตัวนั้น ดื่มด่ำอยู่ครู่หนึ่ง
เจ้าล่าเยวี่ยนั่งลงตรงปลายเก้าอี้ตรงตำแหน่งที่นางคุ้นเคยที่สุด ก่อนกล่าวถามว่า “เป็นอย่างไรบ้าง?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “พอได้ สู้ที่ข้าทำตัวนั้นไม่ได้”
ผิงหย่งเจียเข้าสำนักมาช้ากว่าคนอื่น จึงไม่เคยได้เห็นศิษย์พี่ใหญ่ที่เล่าลือกันผู้นั้น ในใจรู้สึกสงสัยใคร่รู้เป็นอย่างมาก
เขาถามหยวนฉวี่ว่า “อีกประเดี๋ยวข้าลองนั่งดูหน่อยได้ไหม?”
หยวนฉวี่มองดูเขา ก่อนกล่าวว่า “เจ้าอยากตายหรือ?”
……
……
ฤดูใบไม้ผลิบนโลกงดงาม ชิงซานสี่ฤดูล้วนงดงาม ยอดเขาเสินม่อเองก็งดงาม
ท่ามกลางป่าเขาที่เขียวขจี บางครั้งก็มีเสียงร้องของม้าดังขึ้นมา เสียงร้องของวานรดังไม่ขาดสาย
ฤดูใบไม้ผลิผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพราะความงดงามและความวุ่นวายในทุกๆ วันล้วนแต่คล้ายกัน
เรื่องราวที่สะสมมาเป็นเวลาสามปีของสำนักชิงซาน กู้ชิงใช้เวลาอยู่ไม่กี่วันก็จัดการจดเสร็จเรียบร้อย ไม่รู้ว่าแต่ละยอดเขามีคำวิจารณ์เป็นอย่างไร แต่จนถึงตอนนี้ยังไม่มีคำตำหนิและป ปฏิกิริยาที่ไม่ดีตอบกลับมา
ในขณะที่เขาคิดว่าในที่
