ียที่อยู่นั่งเหม่ออยู่ริมผา แล้วก็จักจั่นเหมันต์ที่กำลังดูดซับพลังวิญญาณต่างตกใจ รีบลุกขึ้นมาดู
บนพื้นบริเวณหน้าผามีหลุมปรากฏขึ้นมาหลุมหนึ่ง
อาต้าปีนขึ้นมาจากในหลุม ส่ายศีรษะเพื่อสะบัดเอาเศษหินทิ้งไป ก่อนจะส่งเสียงอาเจียนเหมือนกำลังจะสำลักขนแมวออกมา จากนั้นเหลียวหน้ากลับไปมองยอดเขาชิงหรง ในดวงตาเต็มไปด้วยความ โกรธเกรี้ยว
โชคดีที่ข่ายพลังปิดกั้นของยอดเขาเสินม่อไม่ได้เปิดเอาไว้ ไม่อย่างนั้นวันนี้มันคงต้องขนร่วงหมดตัวจริงๆ แน่ คงต้องเจ็บไปหลายวัน
ต่อให้ชื่อจะฟังดูเชยแค่ไหน หน้าตาดูไร้พิษภัยอย่างไร คล้ายไม่มีสถานะใดๆ อยู่บนยอดเขาเสินม่อ แต่มันก็ยังเป็นท่านไป๋กุ่ยผู้พิทักษ์แห่งชิงซาน เป็นบรรพจารย์ในสายตาศิษย์รุ่นเ เยาว์ พวกกู้ชิงย่อมไม่กล้ามองดูสภาพกระเซอะกระเซิงของมัน ต่างคนต่างรีบแยกย้ายกลับเข้าไปในตำหนัก
จิ๋งจิ่วเดินเข้ามาด้านหลังมัน กล่าวถามว่า “สบายดีไหม?”
อาต้าเหลียวหน้ากลับมาอีกครั้ง มองเขาอย่างโกรธแค้น ในใจคิดว่าดีกับผีสิ ไม่เห็นหรือว่าสภาพของข้าเป็นอย่างไร?
จิ๋งจิ่วรู้สึกแปลกใจ ในใจคิดว่ามีสายตาโกรธแค้นนั้นเป็นเรื่องปกติ แต่ทำไมถึงได้มีความเกลียดชังด้วย
อาต้าส่งเสียงร้องเมี้ยวออกมาอย่าง
