โกรธแค้น
“จะเล่นงานไป๋หรูจิ้ง เจ้าก็ไม่รู้จักบอกข้าก่อน จู่ๆ ก็หยิกลงมาอย่างนั้น มันเจ็บนะโว้ย? แล้วก็นะ! ถ้าสุดท้ายไม่เป็นเพราะข้าใช้แรงกดดันทำให้จิตใจเขาปั่นป่วน เจ้าจะสู้เขาได้หรือ อ? ถ้าเจ้าสู้เขาได้ เจ้าจะอุ้มข้าเอาไว้ทำไม? เพื่อเสแสร้งหรือ? ถุย!”
จิ๋งจิ่วคิดในใจว่าตอนนี้ตัวเองเพิ่งจะบรรลุแหวกทะเล ในช่วงเวลาที่สำคัญแบบนั้น อุ้มเจ้าเอาไว้มันย่อมต้องปลอดภัยกว่า
ความโกรธเกรี้ยวของอาต้ายังไม่จางหายไป “เจ้าจะเสแสร้งก็เสแสร้งไป แต่เสแสร้งเสร็จแล้วก็ไม่สนใจว่าข้าจะเป็นจะตายอย่างไรอย่างนั้นรึ? ถึงได้ปล่อยให้นังขี้เมานั่นอุ้มข้าไปแบบนั้ น!”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “นางสู้เจ้าไม่ได้”
“นี่มันใช่เรื่องสู้ได้สู้ไม่ได้ไหม? ถ้าข้าข่วนหน้านางเป็นรอย เจ้าว่าหยวนฉีจิงจะทำอย่างไร! แล้วเจ้าจะทำอย่างไร?”
อาต้ายิ่งโกรธเกรี้ยว คำรามออกมาอย่างคลุ้มคลั่งในกระแสจิตว่า “พวกผู้ชายอย่างพวกเจ้ามันก็เหมือนๆ กันหมดนั่นแหละ!”
……
……
พูดถึงหยวนฉีจิง หยวนฉีจิงก็มา
แต่ครั้งนี้มิใช่กระบี่สามฉื่อที่มา หากแต่เป็นตัวเขาเอง
อาต้ามองเขาอย่างแค้นใจ แต่สุดท้ายก็ไม่กล้าพูดอะไร มันเก็บเอาจักจั่นเหมันต์ที่แกล้งตายขึ้นมา ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าไปในถ้ำ ไปหาล
