่าเยวี่ย
หยวนฉีจิงสีหน้าเฉยชา แต่ในใจกลับรู้สึกประหลาดใจ เขากล่าวถามว่า “อาต้าเป็นอะไร?”
จิ๋งจิ่วไม่สะดวกพูดเรื่องหนานว่าง จึงเปลี่ยนไปถามว่า “คืนเดียวเจ้าก็รอไม่ได้?”
หยวนฉีจิงกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ถ้าไม่พูดให้ชัดเจน รู้สึกไม่ค่อยสบายใจ”
นี่ย่อมต้องเป็นเรื่องคำสั่งเสียของหลิ่วฉือ
ในตอนที่ไป๋หรูจิ้งบีบให้หยวนฉีจิงอ่านคำสั่งเสีย ก็แสดงให้เห็นแล้วว่าเขาคาดเดาได้ถึงเนื้อหาในคำสั่งเสีย ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่อยากปฏิบัติตามด้วย
จิ๋งจิ่วเดินไปนั่งลงริมผา ขาทั้งสองข้างแกว่งไปแกว่งมา ก่อนจะพบว่าเท้าของตัวเองอยู่ห่างจากทะเลเมฆมากกว่าปกติ
หยวนฉีจิงเดินมาด้านหลังเขา มองดูเล็กน้อยก่อนกล่าวว่า “ขาท่านไม่ยาวเท่าเขา”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เมฆคืนนี้อยู่ต่ำเกินไป”
หยวนฉีจิงกล่าวว่า “ท่านอยากเป็นเจ้าสำนักจริงๆ หรือ?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เจ้าไม่อยากให้ข้าเป็นเจ้าสำนักขนาดนี้เลยหรือ?”
แสงดาวตกกระทบลงบนใบหน้าของหยวนฉีจิง สีหน้าดูคล้ายหิมะ
เขาไม่ได้รับบาดเจ็บ แล้วก็ไม่ได้โกรธ
เมื่อสามร้อยปีก่อนข้าอยากให้ท่านเป็นเจ้าสำนัก แต่สุดท้ายใครกันล่ะที่ไม่ยอมเป็น ทั้งยังให้หลิ่วฉือเป็นด้วย?
“ท่านใช่คนที่เหมาะจะเป็นเจ้าสำนักหรือ?”
หยวนฉีจิง
