กล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “หลิ่วฉือเลอะเลือนจริงๆ!”
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียร สติปัญญา ความสามารถในการคิดคำนวณ ความสามารถในการวางกลอุบาย จิ๋งจิ่วล้วนแต่ยอดเยี่ยมเป็นอย่างมาก เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ เป็นตัวเลือกท ที่สมบูรณ์แบบสำหรับตำแหน่งเจ้าสำนักชิงซาน
แต่ปัญหาก็คือหยวนฉีจิงรู้ว่าเขามีโรคประหลาด
โรคขี้เกียจ
หลิ่วฉือเองก็ทราบดีถึงจุดนี้ แล้วเหตุใดถึงยังเขียนชื่อจิ๋งจิ่วเอาไว้ในคำสั่งเสีย
สำหรับหยวนฉีจิงแล้ว นี่เป็นเหตุผลที่ง่ายมาก ที่หลิ่วฉือทำแบบนี้ก็เพื่อขวางตัวเขาเอาไว้
ไม่ต้องสนใจฟางจิ่งเทียนหรือว่านักพรตกว่างหยวน แล้วก็ไม่ต้องสนใจความเห็นของศิษย์บนยอดเขาเทียนกวง หากหยวนฉีจิงอยากจะเป็นเจ้าสำนักชิงจริงๆ ใครจะหยุดเขาได้?
ต่อให้ไท่พรตไท่ผิงกลับมาก็ไม่มีประโยชน์ ทอดตามองไปทั่วทั้งแผ่นดินเฉาเทียน มีเพียงคนเดียวที่ทำให้หยวนฉีจิงยอมถอยไปได้
หลิ่วฉือดูเหมือนเป็นคนอ่อนโยนเรียบง่าย แต่ความจริงกลับเป็นคนที่เฉลียวฉลาดเป็นอย่างมาก เขาใช้วิธีเพียงวิธีเดียวก็สามารถคลี่คลายปัญหาทั้งหมดที่อาจจะเกิดขึ้นในการสืบทอดของชิงซ ซานได้
จิ๋งจิ่วมองไปยังปลายสุดของทะเลเมฆ กล่าวว่า “เจ้าคิดว่าข้าอยาก?”
หยวนฉี
