าพวกข้าจะพูดอย่างไรก็ไม่ยอมเชื่อ โชคดีที่ในตอนนั้น นมีคนยักษ์ตัวใหญ่คนหนึ่ง….ใหญ่มากๆ…เหมือนกับภูเขา เขาตื่นขึ้นมาแล้วช่วยพวกข้าออกมาจากวงล้อม”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เพื่อนของข้า”
ชิงเอ๋อร์หงุดหงิดอย่างมาก เจ้าล่าเยวี่ยเองรู้สึกจนปัญญา ในใจคิดว่าพวกข้ารู้อยู่แล้ว จำเป็นต้องพูดแทรกขึ้นมาในเวลานี้ไหม?”
หลังจากที่แยกทางกับคนยักษ์ที่พูดได้แค่เพียงคำว่าอาเจีย แต่กลับสามารถแสดงออกถึงความจริงใจใสซื่อที่มีอยู่อย่างมากมายผู้นั้น หลิ่วฉือก็พาชิงเอ๋อร์เข้าไปในส่วนลึกของแผ่นดิน น
พวกเขามองเห็นแม่น้ำที่สกปรกเสียยิ่งกว่าแม่น้ำจั๋ว มองเห็นสำนักพระราชวังงดงามยิ่งใหญ่เสียยิ่งกว่าโรงเรียนหลวงแห่งแคว้นฉีที่อยู่ในคันฉ่องฟ้ากระจ่าง มองเห็นสถานที่ที่หนาวเย็นและ อ้างว้างเสียยิ่งกว่าทุ่งรกร้างในเขาเหลิ่งซาน
พวกเขามองเห็นสัตว์ป่าที่มีเขาเดียว มองเห็นม้าบินได้ มังกรสีดำ สัตว์ประหลาดที่ดูเหมือนโคลน แล้วก็ยังพบเห็นราชาที่เป็นมนุษย์อีกสิบเจ็ดคนกับอาณาจักรภูติอีกแห่งหนึ่ง
พวกเขามองเห็นความสวยงามและความอัปลักษณ์มากมาย มองเห็นความสูงศักดิ์และความต่ำต้อย
ก็เหมือนกับสิ่งที่จิ๋งจิ่วเคยได้เห็นเมื่อหลายปีก่อน
สิ่งเหล่านั้นไม่ได้ต่างอะไรกั
