เมื่อถูกขัดจังหวะไปสองครั้ง กั้วหนานซานเองก็ล้มเลิกความคิด เขาเพียงแต่กล่าวรายงานสถานการณ์บนยอดเขาเทียนกวงอย่างคร่าวๆ จากนั้นเชิญจิ๋งจิ่วชี้แนะ
ครั้งนี้จิ๋งจิ่วไม่ได้ตะโกนบอกให้ทุกคนแยกย้ายไปได้ เขากวาดตามองดูใบหน้าของทุกคนบนยอดเขาเทียนกวง สุดท้ายก็มาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของมั่วฉือ จากนั้นกล่าวว่า “เจ้าซื่อเกินไป ไม่ ได้”
ผู้อาวุโสมั่วฉือพยักหน้า ในใจครุ่นคิดว่าเจ้าสำนักคนใหม่รู้จักตัวเองดีทีเดียว
จิ๋งจิ่วมองดูจัวหรูซุ่ย ก่อนจะส่ายศีรษะ
จัวหรูซุ่ยไม่ยอมรับ เขาตะโกนว่า “อาจารย์อา!”
จิ๋งจิ่วส่งเสียงอืมออกมา
จัวหรูซุ่ยกระแอมเล็กน้อย น้ำเสียงอ่อนนุ่มลงมา ก่อนกล่าวอีกครั้งว่า “อาจารย์อาเจ้าสำนัก ท่านส่ายศีรษะหมายความว่าอย่างไร?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เจ้าฉลาดเกินไป ไม่เหมาะเช่นกัน”
จัวหรูซุ่ยคิดในใจว่าที่แท้เป็นอย่างนี้นี่เอง อย่างนั้นยังมีอะไรให้ไม่ยอมรับอีก จึงถอยออกไปอย่างมีความสุข
“ยอดเขาเทียนกวงมอบให้เจ้าดูแลด้วยแล้วกัน”
จิ๋งจิ่วกล่าวกับกั้วหนานซานว่า “มีเพียงเรื่องหนึ่ง หากยอดเขาเหลี่ยงว่างอยากจะทำอะไร เจ้าต้องไปถามข้าที่ยอดเขาเสินม่อก่อน”
กั้วหนานซานตกใจ ในใจครุ่นคิดว่ายอดเขาเทียนกวงยังมีอาจารย์อาอยู่ตั้งหล
