ายคน ทำไมถึงให้ข้าดูแลล่ะ ยิ่งไปกว่านั้นทำไมถึงต้องไปถามท่านที่ยอดเขาเสินม่อ?
มั่วฉือเองก็งุนงงเป็นอย่างมาก กล่าวว่า “จะ…จะ…เจ้าสำนักท่านไม่อยู่ยอดเขา…เทียนกวงหรือขอรับ?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ไม่เคยอยู่ ไม่ชิน”
กลับเป็นยอดเขาซั่งเต๋อที่เขาอยู่จนชินแล้ว ทว่าเขาไม่ชอบที่นั่น ยิ่งไปกว่านั้นหยวนฉีจิงก็คงไม่ยอมย้ายออกมาด้วย
เมื่อกล่าวจบประโยคนี้ เขาก็ไม่มีอะไรสั่งกำชับอีก หากแต่เก็บกระบี่คมจักรวาล ลุกขึ้นเตรียมจากไป
เจ้าล่าเยวี่ยเรียกกระบี่มิคำนึงออกมา จับมือเขาแล้วแปลงเป็นลำแสงสีแดง หายไปในท้องฟ้ายามค่ำคืน
กู้ชิงเรียกกระบี่ธรรมดาที่จนถึงทุกวันนี้ก็ยังไม่ได้เปลี่ยนของตัวเองเล่มนั้นออกมา ก่อนจะรีบบินตามออกไป
หยวนฉวี่เลิกคิ้ว รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก ในใจครุ่นคิดว่าอาจารย์อายังอยู่ที่ยอดเขาเสินม่อ นี่มันเยี่ยมไปเลย
ผิงหย่งเจียไม่เข้าใจเลยว่าเขากำลังดีใจอะไร มือของเขายื่นไปในอากาศ มองดูหยวนฉวี่ด้วยใบหน้าน่าสงสาร ในใจครุ่นคิดว่าศิษย์พี่ท่านอย่าลืมพาข้ากลับไปด้วยนะ
……
……
เมื่อกลับมาถึงยอดเขาเสินม่อ ในที่สุดผิงหย่งเจียก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดศิษย์พี่หยวนฉวี่ถึงดีใจขนาดนั้น ตอนนี้อาจารย์เป็นเจ้าสำนักแล้ว แต่กลับย
