องจัดการเรื่องราวต่างๆ มากมาย มักจะต้องตัดสินความเป็นความตายของคนจำนวนมากด้วยคำพูดเพียงคำเดียว ซึ่งขัดแย้งกับนิสัยของเขาโดยสิ้นเชิง
หากมิใช่เพื่อจะเอาปลอกกระบี่แบกสวรรค์มาไว้ในมือ ต่อให้หลิ่วฉือมีชีวิตรอดกลับมา เขาก็ไม่มีทางตอบตกลง
อืม ถ้าหากเขารอดชีวิตกลับมาจริงๆ ล่ะก็ ค่อยว่ากันก็แล้วกัน
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวว่า “เพราะว่าเป็นเรื่องน่ายินดี ถึงแม้จะไม่ใช่ปีใหม่ แต่ก็ฉลองได้”
จิ๋งจิ่วเข้าใจความหมายของนาง จึงดึงนางมากอดเอาไว้ พลางใช้มือที่ว่างเปล่าตบไปที่แผ่นหลังของนางเบาๆ
เจ้าล่าเยวี่ยพิงลงไปบนตัวเขาพลางหลับตา บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มมีความสุข
จิ๋งจิ่วเป็นเจ้าสำนักชิงซาน สำหรับนางแล้วถือเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล แต่นางก็ยังรู้สึกดีใจอย่างมาก จากนั้นกล่าวถามอย่างสงสัยว่า “เรื่องในวันนี้ล้วนแต่เป็นสิ่งที่ท่านคิดเอา าไว้ก่อนแล้ว?
“กู้ชิงเคยบอกเอาไว้ เป็นเจ้าสำนักต้องทำให้ทุกคนยอมรับ”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “สภาวะของข้าในตอนนี้ไม่สามารถทำให้พวกเขายอมรับได้ อย่างนั้นก็ใช้วิธีเลือกแล้วกัน”
ชิงซานในตอนนี้ ที่พึ่งพิงของเขาจริงๆ ก็คือหยวนฉีจิงกับอาต้า
อาต้าเป็นบรรพจารย์ของยอดเขาปี้หู นี่ก็เท่ากับสองเสียง หยวนฉีจิงเ
