คืนนี้ไม่มีเงาแมว จักจั่นเหมันต์แทะไขหยกอย่างมีความสุข กระทั่งกินจนอิ่มแล้ว มันก็หงายท้องหาแสงดาว จากนั้นเริ่มบำเพ็ญเพียร
กู้ชิงมองดูมัน ในใจรู้สึกอิจฉาเล็กน้อย
……
……
จิ๋งจิ่วและเจ้าล่าเยวี่ยอยู่ในถ้ำที่อยู่ในจุดสูงสุดของยอดเขาเสินม่อ
แสงดาวส่องลงมาจากด้านบนถ้ำ ส่องสว่างลงบนร่างกายของพวกเขา
เจ้าล่าเยวี่ยนั่งคุกเข่าอยู่ข้างเขา มองดูเขาอย่างเงียบๆ ในม่านตาที่สีขาวและสีดำตัดกันอย่างชัดเจนเปล่งประกายเป็นพิเศษ “นี่ถือว่าแย่งเอาของที่เคยสูญเสียไปกลับมาแล้วหรือเปล่า า?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ข้าไม่เคยเป็นเจ้าสำนัก แล้วก็ไม่อยากเป็นเจ้าสำนัก”
เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้สร้างความตกตะลึงให้แก่ยอดเขาทั้งเก้าของชิงซาน ดูแล้วอีกไม่กี่วันก็คงจะทำให้ทั่วทั้งแผ่นดินเฉาเทียนตกตะลึงเช่นเดียวกัน
ลูกศิษย์ทั้งสามคนของยอดเขาเสินม่อต่างตกตะลึงจนเริ่มกล่าวอะไรเลอะเลือนกับตัวเอง
แต่ตัวเขากลับยังสงบนิ่ง
จริงอยู่ที่เขาไม่เคยเป็นเจ้าสำนัก แต่อย่างน้อยก็เคยเป็นเจ้าสำนักสูงสุดมาสามร้อยปี เขาไม่มีความรู้สึกอะไรเลยจริงๆ
เมื่อครุ่นคิดอย่างละเอียดแล้ว นี่ยังถือว่าลดระดับลงมาเสียด้วยซ้ำ
เช่นนั้นมีอะไรให้น่าตื่นเต้นล่ะ
เป็นเจ้าสำนักชิงซานต้
