้องทำให้สถานการณ์เดินไปในทิศทางที่ต้องออกเสียงเลือกเจ้าสำนัก เพราะเขาค่อนข้างเหนื่อยล้าแล้ว
หลังกลับมาถึงชิงซาน เขาก็พยายามตามหาผีเหล่านั้นมาโดยตลอด จนกระทั่งถึงศึกถล่มสำนักกระบี่ซีไห่ เขาถึงได้พบว่าที่แท้มีผีอยู่มากมายขนาดนั้น
หากวันนี้เขาไม่ได้รับการสนับสนุนจากยอดเขาต่างๆ ความเหนื่อยล้าของเขามันก็จะกลายเป็นความจริง ทำให้เขาไม่อยากจะสนใจเรื่องราวในชิงซานหลังจากนี้อีกต่อไป
เขาอาจจะหาเหตุผลที่จะออกไปจากสำนักให้แก่ตัวเอง แล้วก็อาจจะให้โอกาสศิษย์รุ่นหลังได้เหนี่ยวรั้งตัวเองเอาไว้เป็นครั้งสุดท้าย
เมื่อคิดถึงจุดนี้ ภายในใจเจ้าล่าเยวี่ยค่อนข้างเศร้าใจ นางกล่าวเสียงเบาๆ ว่า “ดีขึ้นบ้างหรือเปล่า?”
จิ๋งจิ่วคิดถึงมั่วฉือที่ในที่สุดก็แสดงความกล้าออกมาหลังจากที่ยอมถอยให้ไป๋หรูจิ้งมาเป็นเวลาหลายร้อยปี คิดถึงกั้วหนานซานและจัวหรูซุ่ย คิดถึงหนานว่าง……
ใครจะไปรู้ว่าหนานว่างคิดอย่างไร
เขาค่อนข้างเป็นห่วงอาต้า
เจ้าล่าเยวี่ยเห็นเขาไม่พูดอะไร ความรู้สึกสงสารทั้งหมดแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกไม่ยินยอมและความโหดเหี้ยม นางกล่าวเสียงเบาว่า “ต่อให้ต้องไป ก็ควรจะเป็นพวกเขาที่ต้องไป”
ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ต้องมีลำดับก่อนหลัง
“สถานการณ์
