เมื่อเจ็ดร้อยปีก่อนกับคืนนี้คล้ายกัน ศิษย์พี่แพ้แล้ว แต่ก็ไม่ยอมไป…ดังนั้นภายหลังถึงได้มีคนตายเยอะขนาดนั้น”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “การฆ่าคนแบบนั้น แต่ครั้งเดียวก็พอแล้ว”
เจ้าล่าเยวี่ยเข้าใจความหมายของเขา นิ่งเงียบไม่พูดอะไร
จิ๋งจิ่วไม่พูดเรื่องเหล่านี้อีก เขาหยิบปลอกกระบี่แบกสวรรค์ขึ้นมาพลางกล่าวว่า “ออกมาเถอะ”
เสียงฟึบๆ ดังขึ้นมา นกชิงเหนี่ยวตัวหนึ่งบินออกมาจากข้างใน
