ข้ายืมหน่อย”
เมื่อกล่าวจบประโยคนี้ นางก็ยื่นมือไปคว้าตัวอาต้าขึ้นมาโดยไม่รอให้จิ๋งจิ่วตอบตกลง ก่อนจะขี่กระบี่พิณวิจิตรบินไปทางยอดเขาชิงหรง
อาต้าถูกนางอุ้มเอาไว้ในอ้อมอก โผล่หัวออกมาจากบนหัวไหล่ มองดูจิ๋งจิ่วด้วยใบหน้าน่าสงสาร
จิ๋งจิ่วรู้ว่าในเวลานี้มันตื่นเต้น เขาครุ่นคิดอยู่ครู่ สุดท้ายก็ไม่ได้สนใจ จากนั้นใช้สายตาบอกมันว่าข้าเชื่อใจเจ้ามากนะ อย่าทำให้ข้าผิดหวังล่ะ
แสงดาวส่องสว่างกระบี่พิณวิจิตร สะท้อนให้เห็นสายกระบี่ที่เบาบางจนแทบจะมองไม่เห็นจำนวนนับไม่ถ้วน ประเดี๋ยวโค้งงอ ประเดี๋ยวหดตัว มองดูคล้ายเครื่องหมายคำถามจำนวนนับไม่ถ้วน
…………………………………………………………
