กคนต่างมองไปยังจิ๋งจิ่ว
จิ๋งจิ่วส่งเสียงอืมออกมา
……
……
ไป๋หรูจิ้งถูกลูกศิษย์ของยอดเขาซั่งเต๋อพาตัวออกไป ดูแล้วต่อให้ถูกขังอยู่ในคุกกระบี่ก็คงไม่ได้อยู่ในห้องขังที่มีสภาพแย่มากนัก เจี่ยนหรูอวิ๋นยังสามารถอยู่เป็นเพื่อนเขาได้
นักพรตกว่างหยวนเองก็กลับไปแล้วจริงๆ ภายในท้องฟ้ายามค่ำคืนมีลำแสงกระบี่วูบไหว ศิษย์ชิงซานทยอยหายไปในยอดเขาต่างๆ
กั้วหนานซานยืนอยู่หน้ากระท่อม คิดถึงการกล่าวรายงานที่ถูกขัดจังหวะก่อนหน้านี้ ในใจครุ่นคิดว่าต้องรายงานต่อหรือไม่?
ในขณะที่เขาเตรียมจะรายงานต่อ หนานว่างก็เดินเข้ามาพูดกับจิ๋งจิ่วว่า “มีเรื่องอยากขอเจ้าหน่อย”
ศิษย์ยอดเขาเทียนกวงเหล่านั้นรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอีกครั้ง ในใจครุ่นคิดว่าเจ้าแห่งยอดเขาชิงหรงไม่ยอมขานเรียกเจ้าสำนัก ด้วยนิสัยเจ้าคิดเจ้าแค้นของเจ้าสำนัก ประเดี๋ยวจะเกิดเรื่องขึ้นมาอีกหรือเปล่า?
จิ๋งจิ่วไม่ได้คิดถึงเรื่องเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย เขากล่าวว่า “เรื่องอะไร?”
ในตอนที่หลิ่วฉือยังมีชีวิตอยู่ หนานว่างก็แทบจะไม่เคยเรียกเขาว่าเจ้าสำนัก แค่เรียกเขาว่าศิษย์พี่ก็ถือว่าให้ความเคารพมากแล้ว
หนานว่างนิ่งเงียบไปครู่ จู่ๆ พลันกล่าวขึ้นมาว่า “ไม่ใช่เรื่องใหญ่ เอาอาต้ามาให้
