อาต้าฟุบหมอบอยู่บนตักของจิ๋วจิ๋ว มองดูความโกรธเกรี้ยวที่แสดงออกมาบนใบหน้าของคนผู้นี้ ก่อนจะคิดออกมาอย่างดูถูกว่า นอกจากหยวนฉีจิงแล้วยังจะมีใครกล้าหึไปหึมาใส่เขา?
กู้ชิงก้าวออกไปข้างหน้า มองดูไป๋หรูจิ้งพลางกล่าวถามว่า “เรื่องที่อาจารย์เป็นเจ้าสำนัก อาจารย์ลุงยังมีอะไรไม่พอใจหรือเปล่าขอรับ?”
เมื่อถูกศิษย์รุ่นหลังมาถามเช่นนี้ ไป๋หรูจิ้งรู้สึกโกรธขึ้นมาอย่างมากแล้วจริงๆ เขาไม่อาจทนต่อไปได้ จึงกล่าวเสียงดุร้ายเล็กน้อยว่า “ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่าเจ้าสำนักจะลงโทษข้าเพียงเพราะเสียงหึเพียงเสียงเดียวจริงๆ อย่างนั้นหรือ? วันนี้เจ้าสำนักพึ่งจะรับตำแหน่ง ช่างยิ่งใหญ่เสียจริงๆ!”
เมื่อได้ยินคำพูดประโยคนี้ มือของจิ๋งจิ่วก็กำแน่นขึ้นมาเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโกรธหรือว่าเพราะเหตุผลอื่น
แต่ปัญหาก็คือ…มือของเขากำลังลูบแมวอยู่
อาต้ารู้สึกได้ถึงแผ่นหลังที่ตึงแน่นขึ้นมา จึงส่งเสียงคำรามออกมาทันที
กระแสจิตอันรุนแรงสายนั้นได้ปรากฏขึ้นมาบนยอดเขาอีกครั้งหนึ่ง ลมกระโชกรุนแรง
ไป๋หรูจิ้งรับรู้ได้ถึงอันตรายที่ร้ายแรง จึงเรียกกระบี่บินออกมากันอยู่ด้านหน้าตนเองในทันที
เวลานี้เอง เสียงของกู้ชิงได้ดังขึ้นมาทันที
“บังอาจ! ก
