ล้าชักกระบี่ออกมาต่อหน้าเจ้าสำนักอย่างนั้นหรือ! นี่ท่านคิดจะทำอะไรกันแน่!”
……
……
บนยอดเขาเงียบสงัดไร้ซึ่งซุ่มเสียงอีกครั้ง
หลังจากอาต้าคำรามเสร็จ มันก็เหลือบมองดูจิ๋วจิ่วอย่างขุ่นเคือง จากนั้นไม่ได้ทำอะไรอีก
ทุกคนต่างมองเห็นกระบี่ที่ปรากฏขึ้นมาในท้องฟ้ายามค่ำคืนเล่มนั้น
สีหน้าของไป๋หรูจิ้งดูแย่เป็นอย่างมาก ในใจไม่รู้ว่าสบถด่าคำหยาบออกมามากน้อยเท่าไหร่
เห็นได้ชัดว่านี่เป็นกับดักที่อีกฝ่ายวางเอาไว้เพื่อล่อให้ตนเองลงมือ
แต่ปัญหาอยู่ที่ว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าความรู้สึกอันตรายแบบนั้น ไม่ว่าใครก็ต้องทำเหมือนอย่างเขา
โกรธแค้นส่วนโกรธแค้น เขารู้ว่าตัวเองต้องรีบเก็บกระบี่กลับมาทันที ไม่อย่างนั้นจะถูกกู้ชิงสาดโคลนใส่จริงๆ ได้
เขาขยับความคิดเล็กน้อย กระบี่บินแหวกอากาศวกกลับ….แต่มันกลับไม่กลับมา!
เสียงกระแทกดังขึ้นชัดเจน
ภายในอากาศมีสะเก็ดไฟที่สว่างเจิดจ้าดวงหนึ่งปรากฏขึ้นมา
กระบี่บินที่ดูอ้างว้างเยือกเย็นเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นมาในอากาศ ขวางอยู่ด้านหน้ากระบี่ของเขา
ศิษย์ของชิงซานรู้จักกระบี่เล่มนี้
กระบี่คมจักรวาล!
ไป๋หรูจิ้งสีหน้าคร่ำเคร่ง มองดูจิ๋งจิ่วที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ ในใจครุ่นคิดว่าเจ้าคิดจะทำอะไร?
หรือเจ้
