ี่ของยอดเขาซั่งเต๋อ นางคิดถึงภาพที่จิ๋งจิ่วเดินขึ้นไปยังกระท่อมหลังเล็กหลังนั้น ชุดขาวพลิ้วไหว นั่งลงไปบนเก้าอี้ก่อนหน้านี้ สองมือกุมกันอยู่ด้านหน้า ในดวงตาเต็มไปด้วยแสงดาวในท้องฟ้ายามค่ำคืน
ในอดีตตอนที่อยู่หอสี่เจี้ยน พวกเขาเรียนอยู่ห้องเดียวกัน ภายหลังนางเรียกจิ๋งจิ่วว่าศิษย์พี่ จากนั้นเรียกอาจารย์อา ตอนนี้กลับต้องเรียกว่าเจ้าสำนัก?
บนกระบี่บินอีกเล่มหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล ศิษย์ยอดเขาซั่งเต๋อแซ่หลี่ว์ผู้หนึ่งก็เกิดความรู้สึกทอดถอนใจคล้ายๆ กัน
เมื่อสามสิบปีก่อน เขาเดินทางไปยังหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนั้น ก่อนจะได้พบกับเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิดผู้นั้น แล้วก็ได้พบเด็กหนุ่มชุดขาวที่นอนอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ผู้นั้น
คืนนี้ชุดขาวของเด็กหนุ่มผู้นั้นคล้ายดูเหมือนเดิม เพียงแต่เก้าอี้ได้เปลี่ยนไป
……
……
กระบี่บินหลายร้อยเล่มกำลังบินออกไปจากยอดเขาเทียนกวง มุ่งหน้าไปยังที่ต่างๆ เพียงแต่ความเร็วกลับค่อนข้างเชื่องช้า เต็มไปด้วยความรู้สึกที่เหมือนว่าไม่อยากจากไป ลำแสงกระบี่เหล่านั้นคล้ายหยุดค้างอยู่กลางอากาศ ผสมปนเปเข้ากับแสงดาวที่กระจัดกระจายอยู่เต็มท้องฟ้า ดูคล้ายทะเลดาวที่ร่วงตกลงมายังโลกมนุษย์
บนยอดเขาเปลี่ยนเป็นเงีย
