ได้ยินคำพูดนี้ ศิษย์ชิงซานพากันสบตากัน ต่างคนต่างสงสัยว่าตัวเองฟังผิดไปหรือเปล่า
เสร็จแล้วหรือ?
ที่จิ๋งจิ่วพูดเป็นสิ่งที่เขาคิดอยู่ในใจจริงๆ
เขาไม่เคยเป็นเจ้าสำนัก
หลิ่วฉือทำหน้าที่เจ้าสำนักได้ดีมาก
อย่างนั้นก็ทำตามที่ผ่านมา
จะได้ไม่วุ่นวาย
ยิ่งไปกว่านั้นผู้บำเพ็ญพรตก็ควรจะบำเพ็ญพรต วันนี้เสียเวลาไปวันหนึ่งแล้ว ยังจะยืนอยู่ที่นี่ทำอะไร รีบๆ แยกย้ายไป
หยวนฉีจิงรู้ว่าเขาเป็นคนแบบนี้ จึงกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “เรื่องรายละเอียดเอาไว้ค่อยว่ากัน แยกย้ายได้”
เมื่อกล่าวจบประโยคนี้ เขาก็เหยียบกระบี่ทะยานขึ้นไปบนฟ้า มุ่งหน้าไปยังยอดเขาซั่งเต๋อ
ศิษย์ยอดเขาซั่งเต๋อรีบทำการคารวะจิ๋งจิ่ว จากนั้นถอยออกไป
ยอดเขาอื่นๆ ที่เหลือก็เข้ามาทำการคารวะ จากนั้นขี่กระบี่แยกย้ายไป
เพียงแต่กระบี่ที่อยู่ในท้องฟ้าเหล่านั้นค่อนข้างช้า หลายคนอดเหลียวหน้ากลับไปมองดูยอดเขาเทียนกวงไม่ได้
แสงดาวส่องสว่างกระท่อมเล็ก
จิ๋งจิ่วนั่งอยู่บนเก้าอี้ มือลูบแมวขาวตัวนั้น
ชุดสีขาวและท่าทางที่สุขุมเยือกเย็นทำให้ภาพนี้ยิ่งมีความหมายลึกซึ้งขึ้น มันจะต้องอยู่ในความทรงจำของทุกคนไปอีกนานอย่างแน่นอน
ศิษย์น้องอวี้ซานเองก็ออกมาพร้อมกับเหล่าศิษย์พ
