คิ้วของเขา!
เขาบรรลุขั้นคนเจรระดับต้นได้ตั้งนานแล้ว วิถีกระบี่ไม่ธรรมดา การฆ่าตัวตายในระยะใกล้ๆ เท่านี้ ยากจะมีใครหยุดเขาได้
จิ๋งจิ่วยังคงไม่เหลือบมองดูเขา
เสียงหวึ่งเบาๆ ดังขึ้น
ลำแสงกระบี่หยุดค้างกลางอากาศ จากนั้นร่วงตกลงไปบนพื้น มีเศษน้ำแข็งเกาะอยู่บางๆ
“ทำไมพวกท่านไม่ให้ข้าตาย!”
เจี่ยนหรูอวิ๋นมองดูหยวนฉีจิง พลางส่งเสียงตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยวและสิ้นหวังว่า “จะให้ข้ามองดูเจ้าสารเลวนี้เป็นเจ้าสำนักชิงซาน สู้ให้ข้าตายไปเสียดีกว่า!”
“เจ้าจะตายหรือไม่ข้าไม่สนใจ”
หยวนฉีจิงกล่าวด้วยสีหน้าเฉยชา “เจ้าเป็นศิษย์รุ่นหลัง ยุแยงให้แต่ละยอดเขาไม่ปฏิบัติตามคำสั่งเสียของเจ้าสำนัก ต้องเข้าไปรับโทษในคุกกระบี่ ถ้าอยากจะตาย เอาไว้ออกมาแล้วค่อยว่ากัน”
ครั้งนี้เจี่ยนหรูอวิ๋นสิ้นหวังแล้วจริงๆ
ศิษย์ที่มีหน้าที่รับผิดชอบของยอดเขาซั่งเต๋อเดินเข้ามาพาตัวเขาออกไปจากยอดเขาเทียนกวง
หยวนฉีจิงมองจิ๋งจิ่ว
ความหมายคือรอให้เขาพูด
ในเมื่อเป็นเจ้าสำนักแล้วก็ต้องพูดอะไรหน่อย
อย่างน้อยก็ต้องหันกลับไปมองดูอดีตเล็กน้อย ทอดตามองดูอนาคตเสียหน่อย
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ทุกอย่างทำเหมือนเดิม”
เหล่าศิษย์ชิงซานตั้งใจฟัง
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เท่านี้”
เมื่อ
