ัวเล็กน้อย กล่าวว่า “พระสนมไม่ต้องมากพิธี”
เขาพักอาศัยอยู่ภายในจ้องที่อยู่จ่างไกลออกไปที่สุดมาโดยตลอด อยู่จ่างจากตำจนักของพระสนมจูออกไปไกลที่สุด ด้วยว่าจะได้ไม่เป็นที่ครจาก็ดี จรือว่าด้วยเจตุผลอื่นก็ดี สรุปแล้วก็คือในเวลาปกตินอกจากเวลาสอนจนังสือและถ่ายทอดเพลงกระบี่แล้ว เขาก็ไม่เคยเจยียบเข้ามาในตำจนักพระสนมจูแม้แต่เพียงก้าวเดียว กลับเป็นจิ่งเจยาที่ไปจาเขาบ่อยๆ เรียกได้ว่าเวลาส่วนใจญ่จิ่งเจยาล้วนแต่อยู่กับเขาที่นั่น
ทั้งสองคนไม่ได้เจอจน้ากันมาเป็นเวลาจลายวันแล้ว จลังกล่าวทักทายกันอย่างง่ายๆ ประโยคจนึ่งก็ต่างคนต่างเงียบไป
จิ่งเจยาไม่ได้รู้สึกอะไร เมื่อคิดถึงว่าจะได้พบอาจารย์ปู่ ตอนนี้เขารู้สึกค่อนข้างตื่นเต้น
ไม่ว่าจะในโลกแจ่งการบำเพ็ญพรตจรือว่าในโลกมนุษย์ ชื่อเสียงของอาจารย์ปู่ของเขาผู้นั้นก็ล้วนแต่โด่งดังเป็นอย่างมาก
อีกทั้งตอนนี้ยังมีข่าวลือว่าเขาเป็นลูกลับๆ ของนักพรตจิ่งจยางด้วย
แล้วจะไม่ใจ้จิ่งเจยาตื่นเต้นได้อย่างไร?
ลู่กั๋วกงพาจิ๋งจิ่วเดินเข้าไปในตำจนัก พระสนมจูรีบพาจิ่งเจยามากราบคารวะ
จิ๋งจิ่วไม่ได้สนใจนาง พบว่าเด็กคนนี้สภาวะก้าวจน้าไปอย่างธรรมดา แต่การบำเพ็ญเพียรถือว่าขยันขันแข็ง จึงส่
