์สำนักเสวียนอินแม้แต่น้อย
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินหัวเราะเล็กน้อย มิได้ต่อปากต่อคำกับมัน
อินเฟิ่งไม่ได้สนใจเขาอีก หากแต่หมุนตัวไปพูดกับอินซานว่า “ปลาไนตัวนี้ค่อนข้างร้ายกาจ โชคดีที่ยังไม่โตเต็มที่ ไม่อย่างนั้นข้าไม่แน่ว่าจะสู้มันได้”
สายตาของอินซานมองไปยังร่างกายของมันตรงส่วนที่ถูกไฟลวก พลางกล่าวว่า “ขอบใจนะ”
อินเฟิ่งกล่าวว่า “หวังว่านักพรตจะยังไม่ลืมสัญญาในตอนนั้น”
เมื่อมนุษย์ไปสู่ธรรมวิถี หมาไก่กลายเป็นเซียน
อินเฟิ่งพูดเรื่องนี้ขึ้นมา มิใช่เป็นเพราะความลำบากในวันนี้ หากแต่เป็นเพราะว่าค่าตอบแทนที่มันต้องจ่ายเพื่อเรื่องนี้มีมูลค่าที่สูงมาก
อินซานกล่าวว่า “ยังคงเป็นคำพูดประโยคนั้น หากพวกเจ้ายังไปไม่ได้ ข้าก็จะไม่ไป”
อินเฟิ่งกล่าวว่า “ตอนนี้มีไขกระดูกของชางหลง กระดูกอ่อนของปลาวาฬบิน เกล็ดของปลาไนเพลิง ยังขาดอะไรอีก?”
ภายในราชสำนักจะต้องมีคนของปู้เหล่าหลินแอบซ่อนตัวอยู่อย่างแน่นอน การจะเอาของจากในคุกสะมารย่อมไม่ใช่เรื่องยากอะไรสำหรับอินซาน
ปลาวาฬบินเป็นสัตว์เทพของสำนักกระบี่ซีไห่ ศพของมันตอนนี้เป็นสมบัติของสำนักชิงซาน เช่นนั้นก็ย่อมต้องมีคนเอามาให้เขา
เกล็ดของปลาไนเพลิงก็ได้มาอย่างไม่ยากลำบา
