แต่ก็ยังไม่สามารถหยุดยั้งผู้บำเพ็ญพรตวิถีมารและผู้บำเพ็ญพรตไร้สำนักเหล่านั้นไม่ให้เข้ามาที่นี่เพื่อค้นหาวิชาแ และของวิเศษเหล่านั้นได้
ในสถานที่แบบนี้ รถม้าเป็นสิ่งที่ดูสะดุดตาเป็นอย่างมาก เหมือนเป็นกองไฟที่ดึงดูดผู้บำเพ็ญพรตและผีเสื้อกลางคืนอย่างไรอย่างนั้น ดึงดูดสายตาจำนวนมากให้มองเข้ามา
ตอนนี้คนเหล่านั้นได้กลายเป็นซากศพที่อยู่บนพื้นแล้ว ตายไปอย่างเงียบๆ กระทั่งอาวุธวิเศษและอาวุธมารที่ปกป้องร่างกายก็ไม่ทันได้ใช้
พวกเขาไหนเลยจะคิดถึงว่าจะได้มาเจอกับจอมมารแห่งยุคอย่างปรมาจารย์สำนักเสวียนอินที่นี่
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินสะบัดแขนเสื้อ ซากศพเหล่านั้นลุกไหม้ขึ้นมาทันที จากนั้นถูกพลังที่ไร้รูปร่างสายหนึ่งโยนลงไปในรอยแตกบนพื้น
อินเฟิ่งกระพือปีกทั้งสองข้างบินขึ้นมา โยนเกล็ดที่มีขนาดใหญ่เหมือนกระจกสองเกล็ดลงตรงหน้ารถ มองดูปรมาจารย์สำนักเสวียนอินพลางกล่าวอย่างไม่พอใจว่า “เจ้าคิดจะกดข้าลงไปใหม่อย่าง งนั้นรึ?”
มันคือผู้พิทักษ์แห่งชิงซาน ย่อมไม่ได้มีความรู้สึกที่ดีต่อผู้หลบหนีกระบี่อย่างปรมาจารย
