เป็นคนอะไร?” อินเฟิ่งยิ่งรู้สึกว่าเจ้านี่แปลกประหลาด จากนั้นกล่าวต่อว่า “ส่วนเรื่องขน จริงอยู่ที่ว่าถ้าดึงออกมามันก็คงจะเจ็บ แต่ถ้ าสามารถทำให้เรื่องใหญ่เรื่องนี้กลายเป็นจริงได้ ไม่ว่าอย่างไรมันก็คุ้มค่า”
ปลาไนเพลิงพบว่าตัวเองเหมือนจะหนีกรงเล็บอันแหลมคมของอีกฝ่ายไม่พ้นแล้ว จึงกล่าวอย่างน่าสงสารว่า “พี่ชาย ท่านเป็นนกอะไรกันแน่?”
คำพูดประโยคนี้ย่อมต้องแฝงเอาไว้ด้วยความปรารถนาที่จะแก้แค้นอย่างแรงกล้า ขอเพียงรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร มันก็จะสามารถให้สำนักจงโจวแก้แค้นแทนตัวเองได้
อินเฟิ่งกล่าวว่า “ข้าเป็นผู้พิทักษ์แห่งชิงซาน เจ้าเรียกข้าว่าเยาจี[1]ก็ได้”
ปลาไนเพลิงงุนงงไปทันที ในใจครุ่นคิดว่าแล้วนี่จะแก้แค้นได้อย่างไร? จึงอดรู้สึกทั้งกลุ้มใจและโมโหขึ้นมาไม่ได้ ในใจคิดว่าพวกเจ้าชิงซานทำไมเป็นแบบนี้เหมือนกันหมดเลย?
……
……
สำนักเสวียนอินถูกทำลาย คนที่ได้รับผลกระทบยังมีสำนักวิถีมารเล็กๆ อีกสิบกว่าสำนัก ภายใต้ความวุ่นวาย ได้มีวิชาและอาวุธวิเศษจำนวนมากที่สูญหายอยู่ในทุ่งกว้างรกร้างแห่งนี้
ถึงแม้ราชสำนักและนิกายเฟิงเตาจะจับตาดูที่นี่เอาไว้อย่างเข้มงวด
