ว่า จึงอดรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาไม่ได้ จากนั้นก้าวไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าว
ปลาไนเพลิงรีบหดตัวลงไปในลำธารลาวาเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อว่า “พี่ชาย มีอะไรก็ค่อยๆ คุยกัน ท่านจะเอาอะไรก็ว่ามา ขอเพียงไม่ทำให้ข้าตายก็พอ”
อินเฟิ่งกล่าวว่า “เจ้าคิดว่าข้าไม่ใช่ผู้อาวุโสไม่ใช่หรือ? แล้วจะมาเรียกพี่ชายอะไรกัน?”
ปลาไนเพลิงกล่าวอธิบายอย่างจริงจังว่า “คนฉลาดเป็นผู้นำ คนมีความสามารถเป็นอาจารย์ หลักเหตุผลง่ายๆ แบบนี้ ตัวข้านั้นเข้าใจอยู่…แล้วท่านต้องการอะไรกันแน่เนี่ย? ข้าไม่มีของ งล้ำค่าอะไรจริงๆ”
อินเฟิ่งกล่าวว่า “ไม่ต้อง ข้าไม่ฆ่าเจ้าหรอก เพียงแค่ต้องการเกล็ดของเจ้าเพียงสองเกล็ดเท่านััน”
ปลาไนเพลิงได้ยินคำขอนี้ก็รู้สึกโมโหขึ้นมาทันที มันกล่าวว่า “เกล็ดปลามันงอกอยู่บนตัว ไม่ได้ใส่อยู่ในถุงเสียหน่อย แล้วจะเอาให้ท่านได้อย่างไร! หรือว่าดึงออกมาจากตัวแล้วมั นไม่เจ็บ! ท่านพูดภาษาคนได้ ทำไมถึงไม่มีความเป็นคนเลย หรือว่าถ้าข้าดึงขนออกมาจากตัวท่านสองสามเส้นท่านก็จะให้?”
“ข้าเป็นนก เจ้าเป็นปลา จะมาพูดเรื่องความ
