มีรอยเลือดฝาดปรากฏขึ้นมา เขากล่าวว่า “หยวนฉีจิงทำอะไรตายตัว ไม่พลิกแพลง แต่การที่ทำอะไรตายตัวเช่นนี้มักจะผิดพลาด ดน้อยมาก นี่ก็คือสิ่งที่เขาและหลิ่วฉือแตกต่างกันมากที่สุด ข้าไม่อยากเสี่ยง”
รถม้าวิ่งออกไปจากถนนหลวงที่ปูด้วยก้อนอิฐ ค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าไปทุ่งกว้างที่รกร้าง
หลังจากนั้นหลายวัน รถม้าก็แล่นเข้าไปในส่วนลึกของเขาเหลิ่งซานพร้อมกับเสียงขลุ่ยที่ฟังดูอ้างว้างโดดเดี่ยว
บนผิวของทุ่งกว้างมีรอยแตกที่ลึกมากอยู่รอยหนึ่ง หลังผ่านไปสองปี ลาวาที่ไหลทะลักออกมาก็จับตัวแข็งกลายเป็นรูปร่างแปลกประหลาดต่างๆ นาๆ ไปแล้ว
นี่ก็คือร่องรอยที่กระบี่ของหลิ่วฉือกระบี่นั้นเหลือทิ้งเอาไว้ ดูเหมือนหลังจากนี้อีกหลายร้อยปี มันน่าจะกลายเป็นทิวทัศน์ที่เลื่องชื่อที่สุดของแผ่นดินเฉาเทียน
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินคิดในใจว่าหากกระบี่นี้ฟันลงมาที่ตน ตนเองก็จะต้องตายอย่างแน่นอน
สายตาของเขาเคลื่อนตามรอยแตกออกไปไกลร้อยกว้าลี้ มองไปยังช่องแคบสุริยันที่กลายเป็นเศษซาก นิ่งเงียบอยู่เป็นเวลานาน
ทุกอย่างล้วนกลายเป็นเถ้าถ่าน บนโลกไม่มีสำนักเสวียนอินอีกต่อไป
อินซานมองดูภาพที่อยู่
