ด้านนอกหน้าต่าง เก็บขลุ่ยเข้าไปในแขนเสื้อ ก่อนกล่าวว่า “ขอเพียงยังอยู่ สำนักก็ยังอยู่”
คำพูดประโยคนี้ไม่รู้ว่ากำลังปลอบใจปรมาจารย์สำนักเสวียนอิน ก็ว่ากำลังพูดกับตัวเอง
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินคิดถึงซูจึเย่ที่กำลังรวบรวมศิษย์ที่หนีหายกระจัดกระจายของสำนักเสวียนอิน แล้วก็คิดถึงสำนักจงโจวที่กำลังปิดสำนักอยู่พลางพยุงอินซานลงมาจากรถ ไม่ได้กล ล่าวกระไร
บนทุ่งกว้างมีลมพัดขึ้นมา
อินเฟิ่งไม่รู้ว่าบินมาจากที่ไหน ลงมาเกาะบนหลังคารถ
หางที่ถูกหนานชวีฟันขาดงอกออกมาใหม่แล้ว มองดูค่อนข้างสั้น น่าจะยังไม่ยาวเต็มที่ แต่อาการบาดเจ็บน่าจะดีขึ้นแล้ว
“พวกเจ้าต่างก็พูดได้ อย่างนั้นก็ค่อยๆ คุยกันแล้วกัน ถ้าคุยไม่รู้เรื่องก็ค่อยว่ากัน”
อินซานมองดูอินเฟิ่ง ยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าว “แค่เกล็ดสองเกล็ด มันน่าจะตกลงนะ”
