้เกียจ
เขาใส่หมวกลี่เม่า ลุกขึ้นเดินออกไปด้านนอกห้อง
หลิวอาต้าสังเกตเห็นว่าใบหน้าเขาค่อนข้างขาวซีด ฝีเท้าดูไม่ค่อยมั่นคง มันถึงได้รู้ว่ากระบี่เมื่อครู่นี้เผาผลาญพลังไปเป็นจำนวนมาก
เมื่อคิดถึงตรงนี้มันก็รู้สึกเสียดายเล็กน้อย ในใจครุ่นคิดว่ากระบี่ที่มีอานุภาพร้ายกาจขนาดนี้ หากสามารถใช้ออกมาได้เรื่อยๆ มันจะยอดเยี่ยมขนาดไหนกัน?
เมื่อมาถึงลานบ้าน สมณะทั้งสองรูปกำลังเตรียมอาหารเย็นอยู่ ในหม้อใบใหญ่ไม่รู้ว่ากำลังต้มอะไรอยู่ ด้านข้างมีผักสดๆ วางเอาไว้ กลิ่นหอมไม่เลว
“อาหารเจที่สำนักเสวียนหลิงจัดมาให้ตอนกลางวันมีแต่อาตมากับอาจารย์ที่กิน ยังมีเหลืออยู่เยอะ รู้สึกเสียดายก็เลยเอากลับมา”
สมณะหนุ่มกล่าวเชิญจิ๋งจิ่วว่า “ผักข้าเพิ่งจะเด็ดมา ต้มแล้วอร่อยมาก ท่านจะลองชิมหน่อยไหม?”
หลิวอาต้ามองสมณะหนุ่มอย่างดูถูก ในใจครุ่นคิดว่าเจ้าจิ๋งจิ่วเนี่ยกระทั่งหม้อไฟก็ยังไม่กินเลย แล้วจะไปกินผักต้มน้ำเปล่าของเจ้าได้อย่างไร?
จากนั้นมันก็เกิดความรู้สึกเห็นใจขึ้นมา ในใจครุ่นคิดว่าพวกพระนี่ใช้ชีวิตลำบากจริงๆ เด็กน้อยที่ชื่อเซ่อเซ่อนั้นก็เหมือนกัน ทำไมถึงต้องแต่งกับพระให้ได้ด้วย?
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า ไม่ล่ะ ข้าจะไปเดินเล่นที่ริมทะเ
