ลสาบหน่อย”
อาต้ารู้สึกประหลาดใจ ในใจครุ่นคิดว่าเจ้าเพิ่งจะไปเดินเล่นมามิใช่หรือ?
เมื่อเดินออกมาจากลานหน้าบ้าน มันก็พบว่าจิ๋งจิ่วฟื้นตัวกลับมาเป็นปกติแล้ว จึงอดสบถด่าขึ้นมาในใจไม่ได้ ในใจครุ่นคิดว่ามันจะเร็วเกินไปหรือเปล่า
จิ๋งจิ่วไม่ได้ไปยังริมทะเลสาบ หากแต่ไปยังด้านหลังของที่พักที่สำนักเสวียนหลิงจัดให้แขกที่มาร่วมงาน ตรงไปยังบ่อน้ำบ่อหนึ่ง
อาต้ากระโดดขึ้นไปบนปากบ่อแล้วมองลงไปด้านใน พบว่านี่มิใช่บ่อน้ำแห้ง ด้านล่างบ่อมีน้ำอยู่เป็นจำนวนมาก จึงเกิดความรู้สึกลังเลขึ้นมา
มันใช้ชีวิตอยู่ที่ริมทะเลสาบปี้หูมาเป็นเวลาหลายพันปี แต่มันก็ยังไม่ชอบน้ำอยู่ดี
จิ๋งจิ่วยื่นมือไปจับมันขึ้นมา ก่อนจะยัดเข้าไปในแขนเสื้อ จากนั้นกระโดดลงไป
เสียงตูมดังขึ้น
เสียงน้ำค่อยๆ สงบลง
……
……
ตรงกลางทะเลสาบหลีหมิงมีเกาะตั้งกระจัดกระจายอยู่หลายเกาะ
ในนั้นมีเกาะเล็กๆ ที่อยู่ห่างไกลและไม่สะดุดตาอย่างมากอยู่เกาะหนึ่ง
บนเกาะมีเสียงเบาๆ เสียงหนึ่งดังขึ้นมา คล้ายกับมีอะไรบางอย่างที่แตกออก
จิ๋งจิ่วกระโดดออกมา เศษดินที่อยู่บนร่างกายร่วงตกลงมาจนหมดเหมือนกับน้ำค้างที่กลิ้งตกลงมาจากใบบัว
อาต้ากลิ้งตกลงมาจากในแขนเสื้อ ถูกดินเหล่านั
