ชิงซานจะมีความเห็นอย่างไร?”
“เจ้าสำนักเฉินล่ะ?”
บนใบหน้าเหอปู้มู่ไม่มีอารมณ์ใดๆ แต่คำถามกลับตรงไปตรงมาเป็นอย่างมาก
เหล่าไท่จวินกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “เมื่อหลายวันก่อนเฉินซื่อป่วยหนัก ไม่สะดวกพบแขก”
เหอปู้มู่กล่าวว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจะไปดูเสียหน่อย”
เหล่าไท่จวินกล่าวเสียงด้านชา “ชายหญิงต่างกัน เกรงว่าจะไม่สะดวก”
นี่คือการไม่ยอมอ่อนข้อ
เหอปู้มู่กล่าวว่า “อย่างนั้นคุณหนูล่ะ?”
เหล่าไท่จวินกล่าวว่า “เซ่อเซ่อต้องดูแลแม่ของนาง ไม่มีเวลาออกมาพบแขก”
เหอปู้มู่ลุกขึ้นยืน มองเหล่าไท่จวินพลางกล่าวว่า “ท่านควรจะรู้เอาไว้นะว่าหลายปีมานี้ ยอดเขาเสินม่อมีแขกเพียงแค่สามคน ถงเหยียน ไป๋เจ่าและคุณหนู”
เหล่าไท่จวินกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ผู้อาวุโสมีอะไรก็พูดมาตรงๆ”
เหอปู้มู่กล่าวว่า “นางห้ามเป็นอะไร”
เหล่าไท่จวินกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “เด็กน้อยชอบเล่นสนุก จะล้มหัวกระแทกไปบ้างมันก็เป็นเรื่องปกติ หรือว่าเจ้าล่าเยวี่ยจะสังหารข้าเพราะหรือแบบนี้?”
เหอปู้มู่นิ่งเงียบไปครู่ ก่อนจะมองไปทางชายวัยกลางคนที่ชื่อเต๋อยวนเฉวียนผู้นั้นแล้วกล่าวว่า “เจ้า…อยากตายหรือไม่อยากตาย?”
……………………………………………………………..
[1]หลีหมิง หมายถึง ช่วงเวลาท
