ดูเจ็บปวดเป็นอย่างมาก
สมณะหนุ่มรีบอธิบายว่าอาจารย์ของตนเองได้รับบาดเจ็บภายในตั้งแต่ตอนอยู่ที่ที่ราบหิมะ ยากจะรักษาให้หายได้
จิ๋งจิ่วมองดู พบว่าเส้นลมปราณของสมณะแก่ถูกความหนาวเย็นโจมตีจนลีบเล็ก ไม่มีวิธีที่จะรักษาได้จริงๆ ได้แต่ต้องรักษาไปตามอาการอีกสักระยะ
ในขณะที่สมณะหนุ่มกำลังเล่าถึงเรื่องทิวทัศน์ในเมืองไป๋เฉิง ความน่าเกลียดของสัตว์ประหลาดแคว้นเสวี่ย ความลี้ลับของเทพดาบ.… ทันใดนั้นเขาพลันยกมือขึ้นมาปิดปาก
จิ๋งจิ่วคิดในใจ วันนี้ก็ไม่เห็นว่าสมณะแก่จะให้เจ้าปิดปากนี่นา?
สมณะหนุ่มใช้มือปิดปาก ส่งเสียงอู้อี้ ดึงดันว่าไม่ยอมพูด
สมณะแก่ยิ้มๆ พลางไอออกมาเล็กน้อย ก่อนกล่าวว่า “หลังจากเกิดเรื่องในทะเลตะวันตก ในวัดก็ไม่ให้พวกเราติดต่อกับศิษย์ชิงซานอีก”
จิ๋งจิ่วรู้ว่านี่เป็นเพราะเรื่องที่หลิ่วฉือปล่อยตัวนักพรตไท่ผิงออกมา ด้วยนิสัยของฉานจึแล้ว เขาย่อมไม่มีทางรามือเพียงเท่านี้แน่
เขากล่าวกับสมณะหนุ่มว่า “ข้าไม่ใช่ลูกศิษย์ชิงซานธรรมดา ข้าเป็นลูกศิษย์ของยอดเขาเสินม่อ”
สมณะหนุ่มคิดแน่ใจว่ามันก็ใช่ เดิมความสัมพันธ์ของในวัดกับสำนักชิงซานก็มิได้มีอะไรพิเศษ เพียงแต่มีความสนิทสนมกับยอดเขาเสินม่อ จึงรีบวางมือลงแล้วกล่
