าวว่า “อาจารย์เซียน เมื่อ ครู่ท่านถามคำถามนั้นมันหมายความว่าอย่างไร?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ตัวอยู่ในสำนัก มองไม่เห็นใบหน้าที่แท้จริง ฟังความคิดของสำนักอื่นบ้างก็เป็นสิ่งที่ดี”
สมณะหนุ่มไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดศิษย์หนุ่มผู้นี้ถึงต้องสนใจเรื่องคนที่จะมาเป็นเจ้าสำนัก จึงส่ายศีรษะแล้วกล่าวตรงๆ ว่า “ยอดคนเหล่านั้นข้าไม่เคยพบ ไม่รู้จักแม้แต่นิดเดียว ไหน เลยจะไปรู้ว่าใครที่เหมาะจะเป็นเจ้าสำนักชิงซานมากกว่ากัน”
จิ๋งจิ่วคิดในใจว่ารู้หน้าไม่รู้ใจ นอกจากตัวเองแล้ว มีใครสามารถพูดได้บ้างว่ารู้จักใครอย่างแท้จริง?
สมณะหนุ่มถามอย่างอยากรู้อยากเห็นว่า “ท่านสนับสนุนใคร? นักพรตกว่างหยวนหรือว่าเจ้าแห่งยอดเขาฟางจิ่งเทียน?
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ล้วนไม่รู้จัก ย่อมไม่สนับสนุน”
สมณะหนุ่มฟังคำพูดของเขาไม่เข้าใจ จึงเกาศีรษะอย่างเขินอายเล็กน้อย
ไม่รู้เพราะเหตุใด จิ๋งจิ่วถึงรู้สึกชื่นชมสมณะผู้นี้ เขายิ้มเล็กน้อยแล้วไถ่ถามถึงสถานการณ์ในช่วงนี้ของอีกฝ่าย
สำหรับเขาแล้ว การทักทายเช่นนี้ถือเป็นเรื่องที่พบเห็นได้น้อยมาก
สมณะหนุ่มตื่นตัวขึ
