้นมาทันที บอกเล่าเรื่องราวการเดินทางไปบนโลกและการรักษาคนของตัวเองกับอาจารย์ในช่วงหลายปีมานี้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องดินฟ้าอากาศหรือเรื่องโรคภัยไข้เจ็บที่แปลกประห หลาดก็ล้วนแต่บอกเล่าออกมาจนหมด เรียกได้ว่าไม่มีปิดบังเลยแม้แต่น้อย
นี่มันใช่สถานการณ์ในช่วงนี้ที่ไหนกัน นี่มันชีวประวัติต่างหาก
จิ๋งจิ่วฟังเรื่องราวการผดุงความยุติธรรม เรื่องการช่วยชีวิตคนโดยไม่มีความรู้สึกหงุดหงิด แล้วก็มิได้กล่าวชื่นชม มิได้หยอกล้อ แล้วก็ไม่มีการต่อบทสนทนา เขาเพียงแต่ส่งเสียงอืมเล็กน้อ อย
แต่มองออกเลยว่าเขาฟังอย่างตั้งใจ
สมณะแก่มองดูภาพนี้พลางยิ้มเล็กน้อย
ท่าทีที่จิ๋งจิ่วแสดงออกมาคือสภาวะที่สมณะวัดกั่วเฉิงชื่นชอบที่สุดและเฝ้าแสวงหามากที่สุด
ในที่สุดแสงแดดยามเช้าก็สาดส่องลงมาบนยอดเขา กองไฟมอดดับลงกลายเป็นเถ้าถ่าน พวกเขาต้องรีบเดินทางต่อ สมณะหนุ่มจึงกล่าวถามว่า “อาจารย์เซียนจิ๋งจิ่ว ท่านเองก็จะไปสำนักเสวียนหลิง งด้วยใช่หรือเปล่า?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “อืม แต่ไม่อยากเปิดเผยตัวตน”
สมณะหนุ่ม
