คารวะทักทายกัน สิ่งแรกที่พูดออกมาย่อมต้องเป็นการแนะนำตัวเองว่า เป็นใครมาจากไหน
“ฉู่เต้าเหรินจากสำนักซานชิง”
“แซ่กาน ผู้บำเพ็ญพรตไร้สำนักจากเขาหลงหู่”
“เหอฉือจากสำนักเสวียนเทียน”
“อู๋ปู้จือจากสำนักจื่อเฮ่า”
……
……
ผู้คนที่ปรากฏตัวขึ้นในวัดร้างคืนนี้ล้วนแต่เป็นตัวแทนของสำนักเล็กๆ และผู้บำเพ็ญพรตไร้สำนักที่จะเข้าร่วมงานชุมนุมใจกระจ่าง
พวกเขาจำเป็นต้องแลกเปลี่ยนข้อมูลกันเช่นนี้เพื่อทำความเข้าใจสถานการณ์ของโลกแห่งการบำเพ็ญพรตในปัจจุบัน
กองไฟในวัดร้างคือสัญญาณเรียกรวมตัว
ในมุมหนึ่งของวัดมีคนผู้หนึ่งนั่งอยู่ คนผู้นั้นสวมหมวกลี่เม่า แขนเสื้อขยับเบาๆ ไม่รู้ว่าด้านในมีอะไร
มีคนพูดว่า “ข้านึกว่างานชุมนุมใจกระจ่างในปีนี้จะต้องเลื่อนออกไปแล้วเสียอีก”
ทุกคนต่างรู้ว่างานชุมนุมใจกระจ่างของสำนักเสวียนหลิงครั้งนี้ ในนามคือการเชิญสหายในโลกแห่งการบำเพ็ญพรตมาชมกระดิ่งล้ำค่า ขณะเดียวกันก็มาอวยพรงานวันเกิดของเหล่าไท่จวิน แต่ค ความจริงแล้วมีเจตนาอื่น
ทั่วทั้งแผ่นดินเฉาเทียนต่างกำลังรอคอยฝนฤดูใบไม้ผลินั้นอยู่ ดังนั้นก่อนหน้าที่จะถึงเวลานั้นจึงไม่มีใครกล้าทำอะไรส่งเดช กระทั่งสำนักจงโจวก็ยังปิดสำนัก แล้วเหตุใดเหล่าไท
