่จวิ นกลับดึงดันที่จะจัดงานขึ้นมา?
“เห็นได้ชัดว่าเหล่าไท่จวินอยากจะฉวยโอกาสตอนที่ไม่มีใครกล้าทำอะไร จัดการเรื่องนี้ให้เสร็จเรียบร้อย”
อู๋ปู้จือจากสำนักจื่อเฮ่าผู้นั้นกล่าวว่า “อวิ๋นเมิ่งปิดเขา ได้ยินว่าเหล่ายอดฝีมือของสำนักชิงซานเองก็กำลังเก็บตัว ใครจะไปสนใจเรื่องของสำนักเสวียนอินกันล่ะ?”
คนก่อนหน้านี้กล่าวถามว่า “สำนักชิงซานมีท่าทีอย่างไรบ้าง?”
อู๋ปู้จือกล่าวว่า “สำนักชิงซานดูแแล้วคงจะต้องส่งคนมาแน่ ทว่าอันที่จริงนี่เป็นเรื่องในสำนักเสวียนหลิง ต่อให้เหล่าไท่จวิน...จะเลอะเลือนไปบ้าง พวกเขาก็คงไม่สะดวกที่จะกล่าวอะ ะไร”
“ที่ผ่านมาสำนักชิงซานสนับสนุนเจ้าสำนักเฉินมาโดยตลอด หรือพวกเขาจะดูนางเกิดเรื่องอยู่เฉยๆ โดยไม่ทำอะไร?”
“ผู้นำฝ่ายธรรมะ จะไปนั่งจัดการเรื่องราวภายในสำนักอื่นได้อย่างไร?”
“เหลวไหล หากกระทั่งเรื่องราวในสำนักอื่นยังจัดการไม่ได้ ยังจะเป็นผู้นำแห่งฝ่ายธรรมได้อย่างไร?”
“พี่เต้ากล่าวมีเหตุผล แต่สถานการณ์ของสำนักชิงซานในตอนนี้มีความพิเศษ เกรงว่าพวกเขาคงจะดูอยู่เฉยๆ”
ในเวลานี้เอง ด้านนอกวัดมีเสียงฝีเท้าดังขึ้นมา เหล่าผู้บำเพ็ญพรตรู้สึกประหลาดใจ ในใจคิดว่าป่าเขาที่รกร้างเช่นนี้ หรือว่ายังจะมีคนธรร
