มดาอยู่อีก?
คนที่เดินเข้ามาในวัดคือสมณะหนุ่มและสมณะแก่สองรูปที่จิ๋งจิ่วเคยเจอหน้ามาแล้วหลายครั้ง
สมณะแก่ดูแก่ชรา รอยเหี่ยวย่นหลุบลึก ดูเหมือนการอยู่ในที่ราบหิมะในช่วงหลายปีมานี้จะลำบากเป็นอย่างมาก
สมณะหนุ่มเองก็ไม่ได้ดูหนุ่มเหมือนอย่างแต่ก่อนอีก สีหน้าสุขุมเยือกเย็นขึ้นกว่าเดิม ดูเหมือนจะไม่จำเป็นต้องฝึกปิดวาจาแล้ว
ทุกคนมองดูกล่องยาที่อยู่ด้านหลังพวกเขา คาดเดาได้ว่าพวกเขาคือสมณะแพทย์ของวัดกั่วเฉิง ถึงรีบลุกขึ้นคารวะ พร้อมกับยกที่นั่งข้างกองไฟให้พวกเขา
ทั้งสองคนปฏิเสธอย่างสุภาพ ก่อนจะเดินไปนั่งพักผ่อนอยู่ที่มุมมุมหนึ่ง
ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ภายในวัดพลังเงียบสงัดขึ้นมา กองไฟถูกลมพัดส่งเสียงดังฟู่วๆ
ผู้บำเพ็ญพรตไร้สำนักแซ่กานจากเขาหลงหู่ผู้นั้นพลันลุกขึ้นยืน ยิ้มเย้ยหยันกับตัวเองก่อนกล่าวว่า “ดูเหมือนงานชุมนุมใจกระจ่างครั้งนี้ ข้าไม่เข้าร่วมจะดีกว่า”
กล่าวจบประโยคนี้ เขาก็เดินจากไปจริงๆ
ภายในวัดร้างยังคงเงียบสงัด
เหล่าผู้บำเพ็ญพรตรู้ว่าเหตุใดคนแซ่กานผู้นี้ถึงจากไป ตัวเองก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจเช่นกัน
ในอดีตอันเนิ่นนานที่ผ่านมา ขอเพียงโลกบำเพ็ญพรตเกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้น วัดกั่วเฉิงก็จะส่งสมณะมาช่วยรักษาคน
