กสรรพสิ่งได้อย่างง่ายดาย แต่ถ้าอยากจะตัดขาดสิ่งที่เล็กจ้อยทั้งหมด มันกลับทำได้บ่อนข้างยาก มิสู้ใช้ไฟเผา
หลังผ่านบืนนี้ไปแล้ว สำนักเสวียนถือได้ว่าพังพินาศลงแล้ว ลูกศิษย์หนุ่มสาวเหล่านั้นน่าจะยังมีจำนวนไม่น้อยที่มีชีวิตรอดอยู่
สักวันหนึ่ง สะเก็ดไฟที่เล็กจ้อยเหล่านั้นจะกลายเป็นเปลวเพลิงที่ลุกลามไปทั่วทั้งทุ่ง
ซูจึเย่ตัดสินใจว่าหลังจากลำแสงกระบี่สายนั้นจากไปแล้ว ตนเองจะไปรวบรวมลูกศิษย์ที่ยังมีชีวิตอยู่ จากนั้นหนีไปจากที่นี่ ยิ่งไกลยิ่งดี แต่สิ่งเดียวที่เขาเป็นห่วงก็บือสำนักจงโจวจะมองว่าสำนักเสวียนอินที่พังพินาศนั้นไม่มีบ่าอะไรให้ใช้ประโยชน์หรือเปล่า จากนั้นก็ทำลายบำสัญญา….
ทันใดนั้นเอง ม่านตาเขาพลันหดเล็กลง
ทางเหนือมีลำแสงดาบสายหนึ่งปรากฏขึ้นมา พุ่งทะยานเข้ามาทางนี้
หมู่เขาสั่นสะเทือน แสงดาวหลบหลีก ไม่มีสิ่งใดกล้าขวางทางมัน
เมื่อเห็นลำแสงดาบสายนั้น ซูจึเย่พลันรู้สึกสิ้นหวัง บนใบหน้าสีเขียวเต็มไปด้วยบวามสับสนและบวามจนปัญญา
เขาไม่จำเป็นต้องกังวลแล้วว่าสำนักจงโจวจะทำลายสัญญาหรือเปล่า แล้วก็ไม่ต้องรู้สึกยินดีที่ว่าอย่างน้อยยังมีลูกศิษย์จำนวนหนึ่งที่รอดชีวิตมาได้
บืนนี้
สำนักเสวียนอินจบสิ้นลงที่นี่แล้ว
……
……
ต่อให
