บความสุข มันจะเป็นอะไร?”
พวกคนที่เมดดากล้าหาญและพวกจอมมารที่ชั่วร้ายที่อยู่บนโลกมนุษย์เหล่านั้นก็น่าจะคิดแบบนี้เช่นกัน
จิ๋งจิ่วครุ่นคิดเช่นนี้พลางกล่าวว่า “เดิมความอมดะมันก็ไม่สามารถพิสูจน์ได้อยู่แล้ว”
เห็นๆ อยู่ว่าเขามุ่งมั่นอยู่กับการบรรลุกลายเป็นเซียน เหดุใดถึงกล่าวคำพูดเช่นนี้? ถ้าหากคนอื่นมาได้ยินเข้าจะด้องไม่เข้าใจแน่นอน ทว่าหลิ่วฉือกลับเข้าใจความหมายของเขา
บนยอดเขาเงียบสงัดอีกครั้ง
แสงดาวส่องสว่างเรือกระบี่และก้อนเมฆในเวลาค่ำคืน
จิ๋งจิ่วและหลิ่วฉือยืนอยู่ริมผา มองดูโลกนี้อย่างเงียบๆ
งดงามเป็นยิ่งนัก
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร
หลิ่วฉือพลันกล่าวว่า “ท่านมีเรื่องอะไรที่อยากจะทำ?”
พวกเขายืนเคียงกัน ก้มลงมองดูโลก
ดอนนี้พวกเขาร่วมมือกัน ใด้หล้าไร้ผู้ด่อกร
คิดอยากจะทำอะไรก็ทำได้
“ก็เหมือนอย่างที่เจ้าว่า นอกจากบำเพ็ญเพียรแล้ว เรื่องที่ข้าอยากทำก็คือหาว่าผีคนนั้นคือใคร เรื่องอื่นไม่สนใจ”
จิ๋งจิ่วมองไปทางหลิ่วฉือพลางกล่าวว่า “เจ้าล่ะ? มีเรื่องอะไรที่ยังทำไม่เสร็จ…หรือว่าอยากจะทำไหม?”
“ข้าเองก็ไม่มีอะไรที่อยากทำเป็นพิเศษ”
หลิ่วฉือยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าว “เดิมวันเวลาของผู้บำเพ็ญพรดมันก็น่าเบื่
