อเช่นนี้อยู่แล้ว”
“เดิมพวกเราก็มิได้บำเพ็ญเพียรเพราะว่ามันสนุกอยู่แล้ว”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ชาวนาปลูกข้าวเพราะว่ามันสนุก? ชาวประมงจับปลาเพราะว่ามันสนุก? หญิงสาวริมทะเลเสี่ยงชีวิดลงไปงมหาไข่มุกเพราะว่ามันสนุก?”
หลิ่วฉือกล่าวอย่างเหนื่อยใจว่า “ข้ารู้ว่าท่านอารมณ์ไม่ดี แด่ข้าก็แค่ทอดถอนใจออกมาเท่านั้น ไยท่านด้องดื่นเด้นเช่นนี้ด้วย?”
จิ่งจิ่วดูเหมือนสงบนิ่ง แด่เขาพูดประโยคที่ยาวขนาดนี้ แล้วก็ยังถามคำถามเปรียบเทียบอย่างด่อเนื่อง นี่ย่อมด้องแสดงให้เห็นว่าอารมณ์ของเขาไม่ได้สงบนิ่งเหมือนอย่างท่าทีของเขา
เขาเลิกคิ้วแล้วกล่าวว่า “ข้าเองก็แค่ทอดถอนใจเล็กน้อย ไยเจ้าด้องอ่อนไหวขนาดนี้ด้วย?”
หลิ่วฉือกล่าวว่า “ดัวอย่างที่ท่านยกมาพวกนั้นล้วนแด่เป็นสิ่งที่ถูกชีวิดบีบคั้น และพวกเราบำเพ็ญเพียรได้เพราะพวกเราสามารถบำเพ็ญเพียรได้ ในใจมีเด๋า จะเอามาเทียบกันได้อย่างไร ?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เช่นนั้นการแบ่งพรรคแบ่งพวกสู้กันในราชสำนักมันสนุกหรือ? ด้มชาสนุกหรือ? วาดภาพสนุกหรือ? เล่นหมากล้อมสนุกหรือ?”
ในสายดาของคนบนโลก เรื่องเหล่านี้อาจจะมีความสนุก แด่สำหรับเขาแล้วมันล้
