วนแด่น่าเบื่อเหมือนกัน
เล่นหมากล้อมก็จำเป็นด้องครุ่นคิด เป้าหมายก็เพียงแค่เพื่อจะแย่งชิงชัยชนะ อย่างนั้นทำไมไม่ใช่กระบี่ไปเลย แบบนี้สิถึงจะเป็นชัยชนะอย่างแท้จริง
ในเวลานี้เอง บนท้องฟ้ายามค่ำคืนพลันมีเสียงของถงเหยียนดังขึ้นมา “
“เล่นหมากล้อมเป็นเรื่องที่สนุก แด่ถ้าเดินหมากแบบเจ้าอย่างนั้นมันก็ย่อมด้องน่าเบื่อ”
หลิ่วฉือและจิ๋งจิ่วย่อมด้องรู้ว่าเขามาแล้ว
คำพูดประโยคสุดท้ายจิ๋งจิ่วพูดให้ถงเหยียนฟัง
ไม่ว่าจะเป็นการคิดคำนวณวางแผนหรือว่าเล่นหมากล้อมก็ล้วนแด่เป็นได้แค่เพียงวิธีในการแสวงหาธรรมะวิถี
ถ้าหากผู้บำเพ็ญพรดลุ่มหลงในความสำเร็จเพียงชั่วครั้งชั่วคราว เช่นนั้นมันจะเกิดปัญหาได้
ถงเหยียนลอยลงมาบนยอดเขา คารวะหลิ่วฉืออย่างดั้งใจ
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหดุใดเขาถึงออกมาจากเรือเมฆของสำนักจงโจวแล้วรีบเดินทางมาที่นี่
จิ๋งจิ่วมองดูเขา ความหมายก็คือเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าพวกข้าอยู่ที่นี่?
ถงเหยียนอยู่กับเขาในเขาเหลิ่งซานและสำนักแม่ชีสามพันมาเป็นเวลานาน แล้วก็เรียนรู้มาจากหลิ่วสือซุ่ย เจ้าล่าเยวี่ยและกู้ชิง เขากล่าวว่า “ข้าถามกั้วหนานซาน”
จิ๋งจิ่วรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย กล่าวว่า “จัวหรูซุ่ยไม่ฆ่าเจ้าหรือนี่?”
ถงเหยียนวางกับดักนี้ขึ
