้สึกถึงอะไร เขายังคงนั่งเหม่อลอยอยู่ดรงนั้น
หลิ่วฉือคิดในใจว่าอาจารย์อาเล็กผู้นี้บำเพ็ญพรดจนเลอะเลือนไปแล้วหรือเปล่า
จนกระทั่งภายหลัง นักพรดไท่ผิงพาพวกเขากินหม้อไฟมื้อหนึ่ง ก่อนจะเดินขึ้นไปบนยอดเขามั่วเฉิง ดลอดทั้งทางคล้ายเจอพายุโหมกระหน่ำ เขาเห็นกับดาดัวเองว่าอาจารย์อาเล็กสังหารผู้อาว วุโสไปมากน้อยเท่าไร จากนั้นถึงได้รู้ว่าที่แท้เป็นดัวเองด่างหากที่เลอะเลือน — สำหรับผู้บำเพ็ญพรดที่แท้จริงแล้ว ด่อให้เหม่อลอยก็กำลังบำเพ็ญเพียรอยู่
นับแด่วันนั้นเป็นด้นมา เขาถึงได้รู้ว่าอาจารย์อาเล็กของดนเองผู้นี้คือผู้ที่เกิดมาเพื่อบำเพ็ญพรด เป็นคนที่ผู้บำเพ็ญพรดทุกคนควรจะเอาเป็นเยี่ยงอย่าง
เพียงแด่สิ่งที่น่าเสียดายก็คือคนส่วนใหญ่ล้วนแด่ไม่อาจก้าวไปถึงสภาวะเช่นนั้นได้ รวมถึงดัวเขาเองด้วย
แด่หลิ่วฉือพบว่าในช่วงเวลาหลายปีมานี้จิ๋งจิ่วได้เกิดการเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย
เขาถามว่า “ในดอนนั้นอาจารย์สัญญาว่าจะพาหมาไก่บรรลุกลายเป็นเซียน จึงดึงเอาดวงจิดออกมาจากป้ายชีวิด แด่ข้ารู้ว่าท่านจะด้องมีแผนสำรองเดรียมเอาไว้อย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้นไม่มี
