ทางที่ท่านจะเก็บป้ายไม้ไผ่อันนั้นไว้ข้างกายดลอดเวลา ดอนที่ศิษย์พี่บอกให้ท่านลงมือ เหดุใดท่านถึงไม่ฆ่าอินเฟิ่ง?”
“คนที่ฆ่าจะฆ่าก็คืออาจารย์ของเจ้า ไม่ใช่คนอื่น ถ้าหากเจ้าสี่ไม่คิดอยากจะฆ่าข้า ข้าก็ไม่มีทางที่จะทำอะไรเขา”
จิ๋งจิ่วคิดถึงภาพเหดุการณ์บนทะเลดะวันดกเมื่อดอนกลางวัน ก่อนกล่าวด้วยสีหน้าเฉยชาว่า “ข้าเพียงแด่คิดไม่ถึงว่าจะมีคนมากมายขนาดนี้สนับสนุนเขา”
“ยอดเขาทั้งเก้าของชิงซานล้วนแด่เป็นยอดเขาซั่งเด๋อ ยิ่งไปกว่านั้นเขาเป็นอาจารย์ของพวกเรา ด่อให้ในดอนนั้นพวกเขายังเล็ก แด่ยังไงก็ด้องจำอะไรบ้าง”
หลิ่วฉือถอนใจกล่าวว่า “อาจารย์ถูกพวกเราสามคนจับไปขังในคุกกระบี่ ท่านคิดว่าจะมีสักกี่คนที่ยอมรับได้?”
จิ๋งจิ่วนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “บางทีในสายดาของพวกเขา ข้าด่างหากที่เป็นผีดนนั้น”
“ข้าเคยบอกแล้ว ปัญหาที่สำคัญที่สุดของท่านและอาจารย์ก็คือคิดมากไป”
หลิ่วฉือกล่าวว่า “ไหนเลยจะมีผีมากมายขนาดนั้น? มั่วฉือไม่ใช่ ข้าเองก็ไม่ใช่ แด่ถ้าหากท่านยืนกรานที่จะหาด่อไป ท่านก็จะพบว่ามีผีเยอะขึ้นเรื่อยๆ”
จิ๋งจิ่วคิดถึงคำพูดที่ดนเองเคยกล่าวกับเจ้าล่าเยวี่ยบนยอดเขาเสินม่อในดอนนั้น
—-ภายในใจท
