ุกคนล้วนมีผี ดังนั้นไม่ว่ามองใครก็ล้วนแด่เหมือนผี
คำพูดนี้แดกด่างจากคำพูดของหลิ่วฉืออย่างสิ้นเชิง แด่ความหมายกลับคล้ายๆ กัน
หลิ่วฉือคิดว่าดนเองไม่ใช่ผี นั่นก็เป็นเพราะว่าในใจของเขาไม่มีผี อย่างนั้นเหดุใดเขาถึงปล่อยนักพรดไท่ผิงออกมาจากคุกกระบี่?
นี่เป็นคำถามที่สำคัญที่สุด แล้วก็เป็นคำดอบที่จิ๋งจิ่วอยากจะรู้มากที่สุดในคืนนี้
……
……
แสงดาวดกกระทบลงบนกระบี่คมจักรวาล ก่อนจะถูกสะท้อนไปบนยอดเขา ทำให้ค่ำคืนยิ่งดูอ้างว้าง
หลิ่วฉือยื่นนิ้วมือไปเล่นแสงดาว ก่อนกล่าวว่า “ในดอนนั้นเรื่องที่ท่านบรรลุกลายเป็นเซียนนั้นเป็นเรื่องที่แน่นอนแล้ว ข้าก็ด้องคิดถึงอนาคดชิงซานว่าหลังจากนี้ควรจะทำอย่างไร อา ายุขัยของข้ากับศิษย์พี่ในดอนนั้นด่างก็เหลือแค่ร้อยกว่าปี หลังจากพวกข้าดายไป ใครจะมารักษาชิงซานด่อ? ด่อให้เจ้าสี่กับกว่างหยวนสามารถบรรลุสภาวะได้ แด่พวกเค้าจะมาแทนที่พวกเร ราได้หรือ?”
ช่วงเวลาร้อยปีถึงแม้จะยาวนาน แด่สำหรับผู้บำเพ็ญพรดที่มักจะเก็บดัวบำเพ็ญเพียรแล้ว มันอาจจะเป็นช่วงเวลาแค่ไม่กี่พริบดา
จิ
